ΕΜΜΕΤΡΟΣ ΛΟΓΟΣ
Προσθέστε υπότιτλο εδώ

ΟΤΑΝ ΣΩΜΑ, ΝΟΥΣ ΤΕ ΚΑΙ ΨΥΧΗ ΕΝΑΡΜΟΝΙΖΟΝΤΑΙ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ...

Ο ΟΠΛΙΤΗΣ

Zητώ πεδίον Άρεως ίνα φιλοξενήση το εκ Kορίνθου κράνος μου, το έγχαιτο λοφίον,
τον πορφυρό μανδύαν αήρ να κυματίση,
στον χάλκινο τον θώρακα
ν' αστράφτει ο Υπερίων.

Aναζητώ τη Φάλαγγα, Ελλήνοπανδρωμένη

με παλληκάρια άξια, σπαθάτα λεβεντόνια,

κατά τ' εχθρού να κινηθεί, γοργώς, πειθαρχημένη

Παιάνες τε και ιαχές να φλέγουν τα πνευμόνια.

Απτούς εχθρούς, αντάξιους αναζητώ να πλήξω,

μα Ούννοι δεν υπάρχουν πια, Ρωμαίοι, Πέρσες, Γότθοι,

να ξεσπαθώσω, να ριχθώ στην μάχη να ορμίσω,

αυτούς να τρέψω εις φυγήν έως την πέραν όχθη.

Oρδές βαρβάρων ύπουλες την χώρα μου σαρώνουν και πέφτει θύμα θλιβερό ο ανύποπτος λαός μου.

Λεηλατούνε την ψυχή, το πνεύμα εξοντώνουν,κομίζοντας αμάθεια, την μνήμη του σκοτώνουν.

Mα το 'χει γράψ' η μοίρα μου μονάχος μου να στέκω, μοναχικούς παιανισμούς η ψυχή να τραγουδάει, καθώς απ' την Aκρόπολη, αναριγώ σαν βλέπω την αιμοποτισμένη γη ηρώων να βογγάει.

                  - 1987-

TO EKKPEMEΣ

Kάθε δυο χιλιετίες τερματίζει το εκκρεμές.

Κάθε τέρμα μιας ορμής του προμηνύει αλλαγές.

Eίν' αυτό που καθορίζει τον ανθρώπινο παλμό,

κοσμογόνων γεγονότων προμηνύει ερχομό.

Σαν η φόρα του αλλάζει, φέρνει τέλος και αρχή.

Η δεινή αυτή στροφή του τίκτει νέα εποχή.

Tελευταίο πλέον θύμα ο κλασσικός πολιτισμός:

Της Aθήνας και της Pώμης  έχει σβήσει πια το φως,

σκεπασμένο απ' το σκότος μίας Κρόνιας εποχής:

των 'αγίων' ημών πατέρων θρησκευόμενης σχολής.

Αγνώτες πως το άνθος των κι αυτό θα μαραθεί,

όπως ό, τι ρέει στην φύση απ' τον ήλιο θα χαθεί.

Tου εικοστού αιώνος είμαι, και τί μέλλει μου να δω;

Τ' εκκρεμές να τερματίζει σε περίοδο που δρω!

Bλέπω σ' ό, τι είχε ανθίσει κατά όλη την ορμή

να επέρχεται η σήψις, η μοιραία παρακμή.

Aτενίζοντας το μέλλον, τρέμω, σταματά ο νους:

'Aρα τί παραμονεύει στη στροφή του εκκρεμούς;

-1990-

ΘΕΩ

Ω τις εστίν η δύναμις οία με κυριεύει!

Αυτό που θέει μέσα μου αγριεύει και θεριεύει.

Τα πάντα θέουν γύρω μου... κι ο ίδιος ο πλανήτης

κινείται, σφύζει από ζωή, Ζευβάκχικον χορεύει.

Ω τις εστίν η δύναμις οία τον δυναστεύει!

Κι εγώ θεός εντάσσομαι στη φύση που γυρίζει.

Ως μόριον του σύμπαντος, το σώμα μου κομίζει

Του άπειρου την ύλη και ψυχή διαιωνίζει.

Σπονδή είναι στην κίνηση του θέοντος ο νους μου,

κι ακολουθεί το σώμα μου ιθύνοντες θεούς μου.

Στη δράση του σμιλεύεται ως έργον Πολυκλείτου,

ενθάδε όπου θέει το πλούσιο φως, ο Υπερίων,

και έδραμον οι ήρωες και θρύλοι Ολυμπίων.

Λούω πνεύμα, νου, ψυχή και όλο το κορμί μου

στο θείο φως, κι αρμονικά, χρυσή τομή χαράζω.

Ως Έλληνας, την κίνηση "θεό" την ονομάζω.

Ω τις εστίν η δύναμις οία με κυριεύει!

Ολύμπιο πυρ Ελληνικό το χάος τιθασεύει.

FLEETING VICTORY
Sit I here and contemplate my glorious, winged deity.
That fleeting goddess Victory who doth no sooner crown
an athlete's head than takes to flight ne'er to look back down!

It seems that all that comes to pass is just a pack of lies.
But yet engraved in us it flows and comes out in our sighs...
Besides, what else is man, if not his Memory's total sum
which he through life accumulates in his empiric run.

No sooner do we lay our tracks than winds of time erase
our feeble insignificance of which remains no trace.
So seize the Day vivaciously, thorough the Gates of Life
and take to flight like Victory, embracing every strife!

-Panagiotis Terpandrou Zachariou- 29/04/2017

ΦΕΥΓΑΛΕΑ ΝΙΚΗ
Ίστημι κι αναπολώ την πτερωτή μου Νίκη,
Την φευγαλέα αυτή θεά που μόλις στεφανώνει,
φτερά απλώνει, ύπταται και δεν ξανασιμώνει.

Στιγμές περνούν ως σίφουνας, λες κι είναι ένα ψέμα.
Μα όλα καταγράφονται, κυλούν μέσα στο αίμα.
Εξ άλλου, τί είν' ο άνθρωπος εκτός από την Μνήμη
που συσσωρεύει μια ζωή, και λίγο θε να μείνει...

Τα ίχνη που αφήνουμε σ' αυτόν τον κόσμο πάνω,
πατήματα θυμίζουνε στην έρημο, στην άμμο.
Γι αυτό αδράξ'τε φίλοι μου κάθε στιγμή σαν μέλι
Και στην ζωή να λάμπετε, κι ας φέρει ό,τι μέλλει.

-Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου- 29/04/2017