Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΚΟΥΛΙΚΟΤΡΥΠΑ

2017-03-31

Με εξαίρεση τους ανιστόριτους αφελείς ταγούς που προσβλέπουν σε κάποια εθνική σωτηρία δια της "αριστεράς" οδού, το να είναι κάποιος συνειδητοποιημένος κουμουνιστής/αριστερός είναι ταυτόσημο με κάποιον αστροναύτη που τον έχει ρουφήξει μία διαστημική σκουλικότρυπα μεταξύ γαλαξιών, δηλαδή μεταξύ δύο πραγματικών κόσμων. Κατά τις θεωρίες αστροφυσικών και επιστημόνων όπως τον Άινσταϊν, εντός μίας σκουλικότρυπας/μαύρης τρύπας ο χώρος -  χρόνος παύουν να υφίστανται, ενώ τα πάντα συγχέονται τόσο, ώστε να μην μπορεί να υπάρξει κάποια σταθερή σύνθεση δημιουργίας και αναφοράς.

Η ύπαρξη σκουλικότρυπων έχει μεταφορική ισχύ και σε άλλες πτυχές. Φερ' ειπείν, όταν ζεις ως σωματίδιο μέσα σε μία σκουλικότρυπα μεταξύ δύο πραγματικών κόσμων, όπως αυτού της παιδικής ηλικίας και εκείνου της ενηλικίωσης (εφόσον ο μη μαχόμενος στον αληθινό βίο ουδέποτε ανδρώνεται) ο χώρος-χρόνος και η περιβάλλουσα ύλη συγχέονται. Αυτό ίσως εξηγεί και τις εξάρσεις των εφήβων, απορρέουσες εκ των αχαλίνωτων ορμόνων που παρεμβάλλονται στην ορθή σκέψη, όντας παγιδευμένοι μεταξύ των κόσμων του παιδικού παιδότοπου και της ενήλικης πραγματικότητος.

Κατά τον ίδιο τρόπο, οι αριστερές αντιλήψεις που διαμόρφωσαν τον κουμουνισμό πράγματι αποτελούν μία "εφηβική" σκουλικότρυπα ψευδαισθήσεων. Ουδόλως τυχαίως  οι ιδρυτές του Κουμουνισμού είχαν ένα κοινό: κατάγοντο από εύπορες ή βολεμένες οικογένειες (βλ. Μπολσεβίκους, Μπελογιάννη, σημερινούς γόνους βολεμένων δημοσίων υπαλλήλων...) και ουδέποτε εισήλθαν στον πραγματικό κόσμο της πνευματικής ενηλικίωσης, εφόσον τους είχε στερηθεί η τίμια μάχη για τον επιούσιο δια του οποίου αυτουσίως θα γεύοντο τον έρωτα με την γη και τον τόπο που θα τους ανέτρεφε.

Άνευ επαφής με την γη σου, τον τόπο σου, δηλαδή επαφή με τον αληθινό κόσμο του μόχθου και της δημιουργίας, δεν ζυμώνεσαι με παραγωγικούς συνανθρώπους ώστε να καλλιεργήσεις κοινωνική και, κατά συνέπεια, εθνική συνοχή. Γίνεσαι ένα φορτισμένο σωματίδιο, μία ελεύθερη ρίζα που ουδέποτε γειώνεται σε κάτι πάγιο, αλλά γραπώνεται υπαρξιακά σε αιωρούμενες ιδεολογικές αοριστίες για κάποια επίγνωση του εαυτού του - παλλόμενο στην απόλυτη ιδιωτεία.

Ωστόσο, ποίος θα περίμενε να εδραιωθεί μία τέτοια σκουλικότρυπα στον Ελλαδικό χώρο - την γενέτειρα του ανθρωποκεντρισμού, της πόλεως κράτους, του έθνους; Δηλαδή τον ακρογωνιαίο λίθο του Δυτικού πολιτισμού;

Εδώ, το αποτέλεσμα είναι επικίνδυνο για αυτούς που κατοικούν στον πραγματικό βίο καθώς εισπράττουν τις συνέπειες αυτών των "ιδεολογικά" φορτισμένων σωματιδίων που εκρήγνυνται είτε σε "Εξάρχεια," είτε στην πολιτική ζωή του τόπου.

Και το χειρότερο; Όταν αυτά τα σωματίδια παρεισφρέουν στην παιδεία, η αλλυσιδωτή αντίδραση είναι ολέθρια: Διαγράφεται η μνήμη (βλ. γλωσσική σαλαμοποίηση, ιστορική "αναθεώρηση..."), και μαζί της κάθε ελπίδα για όποιαδήποτε δημιουργία, πόσο μάλλον κάποια πολιτισμική ή οικονομική ανάταση.

Η εν Ελλάδι σκουλικότρυπα ήτο απόρροια της μεταπολίτευσης, το κατ' εξοχήν πρόσφορο έδαφος "αριστερόψευδοδεξιόστροφων" καιροσκόπων που ενέταξαν τον πληθυσμό της χώρας στην δύνη της: Το Δημόσιο και η μεθοδευμένη εγκαθίδρυση της νοοτροπίας των αιώνιων "σπουδών"! Το πρώτο θα εγκλώβιζε το πόπολο στην κρατο-οικονομική εξάρτηση και το δεύτερο σε μία παρωδία του πραγματικού βίου - στο σουρελιαστικό όνειρο μαρξιστικών και μικροκομματικών ιδεολογιών. Πως αλλιώς; Όπως προείπαμε, ο χώρος-χρόνος, η ύλη και το φως χάνουν την υπόστασή τους μέσα στην σκουλικότρυπα, όπως και η συνοχή θεμάτων μέσα σε ένα όνειρο.

Εκεί θα επιμηκύνετο επ' αόριστον η εξαρτώμενη "εφηβεία" του εν δυνάμει παραγωγικού πληθυσμού, μακρυά από κάθε γείωση με την κάποιο πραγματικό κόσμο, και δη με την Ελληνοποιό ύπαιθρο όπου επί χιλιετίες είχε επιβιώσει το έθνος αναπαραγώμενο   δια των παραδόσεων, της γλώσσας, της μουσικής του, της γεννητικότητάς του, της τίμιας εργασίας του.

Όταν επιμηκύνεις την "εφηβεία" και συνεπώς την διαμονή ενός πληθυσμού έως και το γήρας του μέσα στην σκουλικότρυπα, το αποτέλεσμα είναι 'σκουλικοπολτός.'  Το βλέπεις στο κατ' εφημισμόν 'παράστημα' των αιώνιων φοιτητών, των ουδέποτε βιώσαντες τον πραγματικό βίο πρόωρα συνταξιοδοτημένων δημοσίων υπαλλήλων και απόστρατων, και ειδικά στα αμνήμονα νιάτα που με κάθε ευκαιρία, ως πλέον ανεξέλεγκτα σωματίδια χωρίς σημείο αναφοράς, ξεσηκώνονται κατά των πραγματικών αξιών του αληθινού κόσμου που κάποτε φιλοξενούσε ο τόπος, είτε αυτό λέγεται οικογένεια, σημαία, πατρίδα ή έθνος. 

Ακόμη και οι (επίσης κατ' εφημισμόν) "δεξιές" μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, προσβλέποντας σε εκλογικές επιτυχίες μη παρεκκλίνοντας από την ίδια δημοσιονομική συνταγή, ενετάχθησαν στην δύνη. Πως αλλιώς; Δύσκολα πλέον διακρίνει κανείς κάποια πραγματικότητα εν απουσία του χώρου χρόνου τη συνοδεία μεθοδευμένης εθνικής μνημοκτονίας.  

Δεν έχουμε παρά να μελετήσουμε τις σημερινές θέσεις της αριστεράς επί των εθνικών μας θεμάτων, όπως την διαχείρηση της παιδείας, την διευκόλυνση της αθρόας εισβολής λαθρεποίκων και την απόδοση "ιθαγένειας" αντί "υπηκοότητος" σε μη "ιθαγενείς," για να διαπιστώσουμε πόσο θέλουν αυτά τα "σκουλίκια" να εξαλείψουν ό,τι θυμίζει κάποια Ελληνικότητα στον τόπο μας.

-Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου- 30/03/2017