Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ, ΠΑΛΑΙΟ ΚΡΑΣΙ...

2018-09-19

Επειδή η τοξική μας εποχή φαίνεται να παράγει όλο και περισσότερους ξυνούς, κυνικούς ανθρώπους, που μιλούν απαξιωτικώς για την Ελληνική κοινωνία, το έθνος και τις παραδόσεις, θυμήθηκα και το κακής ποιότητος, ξυνο-ξυδιασμένο κρασί. Σκέφτηκα ότι οι πρώτοι, όπως τα συστατικά του εύγευστου οίνου, ουδέποτε είχαν την ευκαιρία να μετέχουν σε κάποια ποιοτική ζύμωση ώστε να «δέσουν» με τα στοιχεία που θα παρήγαγαν σώμα και ουσία, όπως το καλό κρασί.

Και γι αυτό θα ήθελα να εστιάσω στην αλληγορία του άριστου οίνου σε σχέση με το άριστο έθνος:Αφού επιλέξεις την ποικιλία των σταφυλιών που θα πατήσεις, η διαδικασία που ακολουθεί θέλει επιμέλεια και χρόνο. Ο μούστος απομονώνεται σε δρύινο βαρέλι, του οποίου η παλαιότης και η καθαρότης παίζουν σημαντικό ρόλο στην ζύμωση που θα ακολουθήσει. Καθ΄ όλη την διαδικασία, ο σημαντικότερος παράγων είναι ο χρόνος. Ο χρόνος για την ωρίμαση του καρπού, ο χρόνος για την συγκομιδή του και ακόμη σημαντικότερος, ο χρόνος για την ζύμωσή του.

Όταν όλα τα ένζυμα επιτυγχάνουν την επιθυμητή ομοιογένεια, τότε και μόνον επιτρέπεται να ανοίξουν οι κάνουλες εκ των οποίων θα ρεύσει ο άριστος οίνος.

Η αλληγορία της παραγωγής οίνου έχει μεταφορική και καθοδηγητική ισχύ και ως προς την ποιότητα του κάθε πολιτισμού επί της πλανήτου Γαίας, εφόσον η ζύμωση των ανθρωπίνων ομάδων που συγκροτούν το κάθε έθνος, και τον κάθε πολιτισμό παράγει την μοναδική της καλλιέργεια, γεύση και υφή, εφόσον έχει παρέλθει αρκετός χρόνος για την ζύμωσή του. Ενώ, όπως οι αδιάκριτες προσμίξεις σε ένα βαρέλι που ουδέποτε σφραγίζεται ώστε να αποκτήσει ομοιογένεια παράγουν ξύδι, οι ανεξέλεγκτες φυλετικές και πολιτισμικές προσμίξεις σε έναν χώρο, αντί να καλλιεργήσουν πολιτισμό, παράγουν τοξικότητα - πλέον εμφανές στις σύγχρονες πολυφυλετικές και πολυπολιτισμικές μεγαλουπόλεις όπου η εγκληματικότητα καλπάζει και όπου κυριαρχεί η ανασφάλεια ανάμεσα σε μη συμβατές μεταξύ τους ομάδες.

Το δικό μας έθνος, έως και την δεκαετία του 80, παρά τους τόσους εισβολείς και τις τόσες αντιξοότητες, ουδέποτε υπήρξε ένα χωνευτήρι που θα «ξύδιαζε» σε βαθμό που θα έχανε την μοναδική του καλλιέργεια και χαρακτηριστικά, εφόσον στο Ελληνικό «βαρέλι» οι προσμίξεις ουδέποτε υπήρξαν τόσο ραγδαίες ώστε ο μούστος να αλλοιωθεί. Και πολύ γνωρίζουμε ότι τα μη συμβατά στοιχεία παράγουν μόνο τοξικότητα, όπως και η παρουσία των Τούρκων στον Ελληνικό χώρο για 400 χρόνια, την οποία αν και μας ξύδιασε, ουδέποτε ενσωματώσαμε, απλώς επειδή το ποιοτικό υλικό του βαρελιού ήταν απαγορευτικό για αυτά τα στοιχεία. Το υλικό αυτό το περιγράφει τόσο, μα τόσο εύγλωττα και ο Ελύτης όταν λέγει: «Η Ελλάδα μυρίζει ευγένεια ξύλου παλαιού»


Η διεργασία της ζύμωσης με ένζυμα τον εννοιολογικό πολιτισμό της Ελληνικής γλώσσας, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα στα τότε πολυπληθή χωριά και τα ποικίλα χαρακτηριστικά των διαφόρων λευκών φύλων που επί χιλιετίες κατοίκησαν τον ελληνικό χώρο, σε δόσεις που δεν θα αλλοίωναν τον ανθρώπινο είδος απεικονισμένο σε αγάλματα και σε αγγειογραφίες της αρχαιότητος, αξιοθαύμαστα διατήρησε την διαφορετικότητα του Ελληνικού γένους. Αυτό εξ άλλου επιβεβαιώνουν σήμερον και γονιδιακές μελέτες στην περιοχή μας από τα παράλια της Μικράς Ασίας έως και την Μεγάλη Ελλάδα της Νότιας Ιταλίας.

Και εάν στις μέρες μας βλέπουμε περισσότερα αγάλματα και περισσότερες αρχαιοελληνικές προσόψεις σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες από ότι στην χώρα μας, θα αναφερθώ πάλι στον Ελύτη, ο οποίος πολύ σωστά επεσήμανε:

«Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι αυτό που θαυμάζουμε στην ελληνική τέχνη της ακμής δεν είναι εκείνο που συνέχισαν οι δυτικοί με τις κολόνες και τις μετόπες των ανακτόρων τους, είναι η ελληνικότητα του να βλέπεις και να αισθάνεσαι πράγματα. [...] Θέλω να πω ότι μια αυλή σπιτιού, με τα πέτρινα σκαλάκια, τους ασβεστωμένους τοίχους, με τα γεράνια στον ντενεκέ ή ένας περίβολος μοναστηριού με το πηγάδι, τις καμάρες, τα κελιά είναι πολύ πιο κοντά στο πνεύμα που γέννησε τους Απόλλωνες ή τις Νίκες ή τις Θεομήτορες και τους Οσίους παρά οι ποιμενικές σκηνές και τα ροζ αγγελάκια που έκαναν οι μετρ της Αναγέννησης».

Η αγάπη του Έλληνος για το γένος του και το έθνος του συναντάται καθ΄ όλη την ιστορική του διαδρομή. Αυτή προσέδωσε στον Ελληνισμό το ηρωικό στοιχείο της αυτοθυσίας για το έθνος και την πατρίδα. Αυτή η αγάπη εκδηλώνεται και στην Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη, όταν η κόρη δέχεται να θυσιαστεί παρηγορώντας την θρηνούσα μητέρα της λέγοντας:

«Άκουσε, μητέρα, τί σκέψεις μούρθανε στον νου, καθώς συλλογιζόμουν: Πήρα την απόφαση να πεθάνω..... Σε μένα η απέραντη Ελλάδα έχει τα μάτια της γυρισμένα, και στο χέρι μου είναι ο χαλασμός της Τροίας, για να μην κακουργούν οι βάρβαροι στις γυναίκες των κατοπινών καιρών.... Όλα αυτά θα τα κερδίσω με τον θάνατόν μου κ' η δόξα μου, πως γλύτωσα την Ελλάδα από τα δεινά, αθάνατη θα μείνει. Για όλη την Ελλάδα με γέννησες, όχι μονάχα για τον εαυτό σου. Μα αμέτρητοι άνδρες οπλισμένοι με ασπίδες κι αμέτρητοι με κουπιά στα χέρια, επειδή κακό έχει γίνει στην πατρίδα, θα τολμήσουν να σκοτωθούν για την Ελλάδα. Κι εγώ, που είμαι μία ψυχή, όλα αυτά θα τα εμποδίσω;»

Αυτό, φίλοι μου, είναι το πνεύμα που διαποτίζει όλους τους αγώνες του έθνους, από τον Λεωνίδα και τον Φειδιππίδη, έως και τους ιπτάμενούς μας που κάθε τόσο πέφτουν στο Αιγαίο για να απολαμβάνουν οι ξυνοί επικριτές του έθνους τον καπουτσίνο των με ασφάλεια, κατηγορώντας όποιον/όποιαν εκφράζεται ωσάν την Ιφιγένεια για ρατσισμό, φασισμό και εθνικισμό...Τις ίδιες κατηγορίες θα εισέπραττε και ο κατά τους Ακαδημαϊκούς ανά την υφήλιο Πατήρ της Iστορίας Ηρόδοτος, ο οποίος επισήμανε:
«Τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι, ἤθεά τε ὁμότροπα» (Ἡρόδοτος). Ἤτοι, το Ελληνικόν έθνος έχει τὴν κοινὴ καταγωγὴ καὶ γλῶσσα, τὴν ἴδια θρησκεία, τὰ κοινὰ ἤθη καὶ ἔθιμα.

Και ενώ βάσει των προαναφερθέντων, είναι πασιφανές ότι ο λαμπρότερος πολιτισμός στον πλανήτη μεγαλούργησε ένεκα της εθνικής του συνείδησης, την οποίαν εόρταζε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες αποκλείοντας την συμμετοχή σε αλλοεθνείς, από το 1990, νεοταξικοί ακαδημαϊκοί κύκλοι εντεταλμένως διατυμπανίζουν ότι η έννοια του έθνους είναι επίπλαστα δημιουργήματα κάποιων ρομαντικών των 18ου και 19ου αιώνων... Ωστόσο, τόσο ενοχλεί μερικούς η ιδέα της συνέχισης ενός αρχαίου έθνους όπως το δικό μας, ώστε πολλά χρήματα επενδύονται σε βιντεάκια, σε άρθρα, σε αναθεωρημένα σχολικά βιβλία, και σε υπερπαραγωγές όπου ακόμη και ο κατά τον Όμηρο ξανθός Αχιλλεύς τελευταίως απεικονίζεται ως Αφρικανός... ενώ ως μυγάς η Περσίδα γυναίκα του Αλεξάνδρου, η Ροξάνη, με έναν Πτολεμαίο που αφηγείται την ιστορία του Αλεξάνδρου στο έργο του Όλιβερ Στόουν να τελειώνει με την ατάκα: «Ω τί αρμονία το ανακάτεμα των φυλών...!» Προφανώς, κατά τους επενδυτές σε αυτό το είδος στρεβλώσεων και μωρής φαντασιοπληξίας, η οποιαδήποτε έκφραση εθνισμού, φυλετισμού και φιλοπατρίας δεν είναι μόνο αβάσιμη αλλά και τάχα απειλή για την παγκόσμια Ειρήνη...

Εδώ δεν θα αναπτύξω τους λόγους δια τους οποίους οι χρηματίζοντες τα ΜΜΕ κόπτονται για έναν φαινομενικά τόσο «φιλειρηνικό» σκοπό την ίδια στιγμή που στήνονται πολέμοι με στόχο την μαζική μετανάστευση αλλόφυλων σε μία Ευρώπη που επιδοτεί τους έποικους να εγκατασταθούν σε χώρες όπου θα διαλύσουν τις εντόπιες κοινωνίες. Αλλά θα εστιάσω στην κοροϊδία πίσω από αυτό το εθνομηδενιστικό εγχείρημα που τόσο ενθέρμως υιοθετεί και εφαρμόζει η κατ' ευφημισμόν «Ελληνική» κυβέρνηση και στην επικινδυνότητα που συνεπάγεται εάν υλοποιηθούν τα σχέδια των παγκοσμιοποιητών, οίτινες, δια της συστηματικής «μνημοκτονίας» αποβλέπουν σε μία ευκόλως χειραγωγίσημη μονοκαλλιέργεια, έναν εσμό αποσαθρωμένων, κυνικών δίποδων καταναλωτών παντελώς ανίκανους για κριτική σκέψη για να μπορούν να διακρίνουν ποιότητες, ώστε να μην έχουν και πολλές απαιτήσεις...Είναι πλέον ηλίου φαεινότερον ότι η χώρα μας είναι το συμβολικό πειραματόζωο μίας γενικότερης εθνοκτονίας, εφόσον η ίδια η λέξη «έθνος» εδώ πρωτο-γεννήθηκε και εδώ πρωτο-εορτάστηκε. Πέραν της σημασίας του κοινού γένους, η λέξη φέρει κοινή ρίζα με το «έθος» και το «ήθος», εν αντιθέσει με το αγγλικό nation του οποίου η ρίζα περιορίζεται στην απλούστατη έννοια της γέννας, εκ του λατινικού natio. Με άλλα λόγια, κατά τους Έλληνες, ένα υγιές έθνος δεν μπορεί να είναι πολυφυλετικό ή πολυπολιτισμικό εφόσον το γένος, τα ήθη και έθιμα είναι τα απαραίτητα κοινά χαρακτηριστικά που προσδίδουν εθνότητα. Αυτό προφανώς δεν συμφέρει την Νέα Τάξη Πραγμάτων, και γι αυτό, ουδόλως τυχαίως τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι μίσθαρνες κυβερνήσεις του τραπεζικού συστήματος βάλλουν κατά των ηθών και της ιδέας του γένους, αυτού καθ' αυτού. Και επειδή το «γένος» και ο «οίκος» συγκροτούν τον θεσμό της οικο-γένειας, αυτός ο θεσμός εισπράττει όλο το μένος των τοξικών μας καιρών. Εκεί αποσκοπούν οι σύγχρονες τηλεοπτικές σειρές όπου προωθείται η ιδέα του «ανύπαντρου και ωραίου», του ομοφυλόφιλου ζευγαριού, της διχασμένης ταυτότητος και του ό,τι ανατρεπτικού μπορεί να φιλοξενήσει η διεστραμμένη φαντασία των τεχνητών της παραπλάνησης.

Αυτή η εθνομηδενιστική διαστροφή των τοξικών μας καιρών βάλλει κατά της διαχρονικής Ελληνικής πρότασης για το εθνικό πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να αναπτυχθεί και να ολοκληρωθεί ο άνθρωπος, το οποίον δεν είναι άλλο από αυτό που έχει ανάγκη το κάθε άτομο επί της γης από γεννησιμιού του: την αίσθηση ασφάλειας και θαλπωρής ανάμεσα στους οικείους και ομοίους του, την οικογένεια και την πατρίδα. Εξ αυτού του πυρήνος εκτείνεται η αγάπη προς την περιφέρεια της γειτονιάς, του χωριού, της πόλεως, της χώρας. Και όταν όλα αυτά συνυφαίνονται σε ένα περιβάλλον με υγιείς φυλετικούς και κοινωνικούς ιστούς, όπου ο άνθρωπος δεν νοιώθει τόσο ανασφαλής ώστε να κλειδαμπαρώνεται στην ιδιωτεία του, τότε μόνον ανδρώνεται σφαιρικώς και αναπτύσσει αγάπη και κατανόηση για τους συνανθρώπους του στον υπόλοιπο πλανήτη, σεβόμενος και την διαφορετικότητα των άλλων.

Τραγική ειρωνεία είναι ότι όλο και περισσότεροι ηλίθιοι δηλώνουν άεθνοι και απάτριδες αυτοχριζόμενοι «αντισυστημικοί», όταν ουσιαστικώς υπηρετούν το σύστημα που καταστρέφει την πραγματική αντίσταση. Και πρόκειται για κυριολεκτικώς ηλιθίους, εφόσον η ίδια η λέξη «ηλίθιος» ετυμολογείται από το αρχαίο ρήμα «αλάομαι» που σημαίνει περιφέρομαι άσκοπα και δεν ριζώνω πουθενά, πόσο μάλλον σε μία πατρίδα.

Το επικίνδυνο είναι ότι επειδή οι βλάκες έχουν από την φύση τους την τάση να συνασπίζονται γύρω από πολυμασημένες ιδεολογίες για να συμπληρώσουν το κενό που επιφέρει η ηλιθιότητα, η χώρα έχει γεμίσει από «αλαόμενους» ψευτο-αντισυστημικούς που λασπώνουν τοίχους με συνθήματα κάθε λογής κατά των εννοιών της πατρίδος και της κοινωνίας.

Και τονίζω ειρωνεία, επειδή αυτούς τους βλάκες χρησιμοποιεί το σύστημα του εθνομηδενισμού όχι μόνον για να διαλυθεί η όποιαδήποτε κοινωνική συνοχή, αλλά και για να τοποθετηθούν στην εξουσία μίσθαρνα του συστήματος μορφώματα όπως αυτό που σήμερα κυβερνά την χώρα και που συστημικώς διαλύει την ίδια έννοια του Ελληνισμού, το πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να ευτυχίσει ο άνθρωπος και στο οποίο από τους Ρωμαίους έως και τους κατοίκους του Νέου κόσμου ανέκαθεν ανέτρεχε ο πολιτισμός για να εξανθρωπιστεί και να αναγεννηθεί. (βλ. Αναγέννηση)


Ως εκ τούτων, λοιπόν, θα ήθελα να ενημερώσω αυτούς τους νυχτωμένους, οίτινες δηλώνουν «αντιεξουσιαστές» και «αντισυστημικοί» ότι ο πραγματικός αντισυστημικός και «αντιεξουσιαστής» στις μέρες μας είναι ο ηθικός άνθρωπος της οικογενείας και του μόχθου. Αυτός που αγαπάει την πατρίδα του και το έθνος στο οποίον ανήκει, και ειδικά αυτός που ενστερνίζεται ό,τι δεν προωθεί η τηλεοπτική και Χολιγουντιανή φαντασιοπληξία της μαζικής αποχαύνωσης και αποσάθρωσης.Αντισυστημικός είναι αυτός που μπορεί να διακρίνει το κάλπικο και που επ' ουδενί δέχεται τις ύπουλες πολιτικές ορθότητες που αποσκοπούν στην διάλυση της φυλής και του γένους του - αυτός που γνωρίζει ότι η ομορφιά του πανανθρώπινου πολιτισμού είναι ο πολύχρωμος τάπητας των διαφορετικών πολιτισμών που συγκροτούν τον πλανήτη όπως τα υγιή κύτταρα, τα οποία με τον δικό τους πυρήνα συγκροτούν τους ιστούς της επιδερμίδας μας.

Έχω ακούσει αποσαθρωμένους, κυνικούς ανθρώπους να λέγουν ότι όλα αυτά περί πατρίδων και εθνών είναι μάταια, επειδή, όπως όλα τα είδη, κάποια στιγμή και ο άνθρωπος θα εξαφανισθεί... Πραγματικά, πόσο ανέραστος και μίζερος μπορεί να είναι κάποιος ώστε να μην χαίρεται την ματαιότητα μίας όμορφης στιγμής και την ματαιότητα της ομορφιάς που τον περιβάλλει;

Εάν η ανθρωπότης υιοθετούσε αυτήν την αντίληψη, τί Παρθενώνα θα είχαν ανεγείρει οι Αθηναίοι; Τί άγαλμα, τί πίνακα ζωγραφικής θα είχε ποιήσει ένας καλλιτέχνης σκιασμένος από την ιδέα ότι το δημιούργημά του με τον χρόνο θα εξαφανιστεί; Τί όραμα θα είχε ένας Ντα Βίντσι και τί εφευρέσεις θα σχεδίαζε εάν σκεπτόταν μόνον τον αναπόφευκτο του θανάτου του;

Αυτό το είδος αμνήμονος κι ανέραστου υπανθρώπου έπρεπε να καλλιεργηθεί στον τόπο μας ώστε σήμερον να αποδεχτεί αμαχητί την εθνική του γενοκτονία. Και τονίζω το «αμνήμων» επειδή μόνον ένας ανιστόρητος θα δεχόταν αυτό που τεχνηέντως στήνεται τώρα και τρεις δεκαετίες ώστε να επιτρέψει μία χούφτα ιδεολογοπληγμένων συστημικών ηλιθίων να εξολοθρέψουν το ίδιο του το γένος αδιακρίτως εκχωρώντας «ιθαγένειες» σε μη ιθαγενείς για να εξασφαλίσουν το εκλογικό σώμα που θα εξασφαλίσει την διαιώνησή τους στην εξουσία.

Και ώστε να μην χαρακτηριστώ ως ευφάνταστος «συνομωσιολόγος» ή «κινδυνολόγος» παραθέτω αυτολεκτί ένα αποκαλυπτικότατο απόσπασμα από την έγκυρη εγκυκλοπαίδεια της Britannica του 1974, οι αγγλικοί τόμοι της οποίας κοσμούν την βιβλιοθήκη μου, γραμμένο πριν την ανατροπή της Ελληνικής δικτατορίας:

«Το μέλλον της Ελλάδος τίθεται εν αμφιβόλω είτε πρόκειται για την εμπλοκή της στις επικίνδυνες πολιτικές των Βαλκανίων, είτε για μία στενότερη σχέση με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Δυνάμεις ίσως ήδη να έχουν τεθεί σε εφαρμογή που θα φέρουν τους Έλληνες σε άμεση επαφή με την ομογενοποιητική, εάν όχι εκφυλιστική επιρροή των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Η ίδια η γλώσσα των Ελλήνων τους θυμίζει αυτό που υπήρξαν και αυτό που φιλοδοξούν να γίνουν. Οι ρίζες τους διεισδύουν σε βάθος και όσον οι Έλληνες διατηρούν την εθνική τους ταυτότητα, οι μόνιμες λύσεις σε αυτήν την χώρα φαντάζουν αδύνατες.»Εχθές, στα βράχια του Φιλοπάππου, όπου ένα δικό μας νεαρό ζευγάρι απολάμβανε την βραδιά έως ότου τρεις αλλόφυλοι κατακρήμνισαν τον εικοσιπεντάχρονό μας νεαρό, είδαμε τί είδους μονίμων λύσεων περιμένει την κοινωνία μας εάν δεν αρχίσουμε να καθαρίζουμε το Βαρέλι μας και να επιλέγουμε τον μούστο που θέλουμε να ζυμωθεί μαζί μας.

Και για όσους αναρωτιούνται γιατί επέλεξα την αλληγορία του καλού κρασιού για την εθνική μας ζήμωση και ωρίμανση, επιτρέψετέ μου να κλείσω με ένα χωρίον απο τις Βάκχες του Ευριπίδη:

«Την παυσίλυπον άμπελον έδωσαν οι θεοί στους θνητούς , γιατί χωρίς καλό κρασί , δεν θα υπήρχε έρωτας , ούτε καμιά άλλη χαρά για τους ανθρώπους»

Καιρός λοιπόν φίλοι μου να αρχίσουμε να διαχωρίζουμε τα στράφυλα από τα σταφύλια που θέλουμε να ζυμώσουμε στο Ελληνικό μας βαρέλι.

Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου

17/08/2018