Η ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ ΓΛΩΣΣΑ

2018-10-17

ΟΜΙΛΙΑ ΕΡΜΟΝΙΚΕΙΩΝ 2018

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΤΕΡΠΑΝΔΡΟΥ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΣΤΑ "ΕΡΜΟΝΙΚΕΙΑ" ΣΠΗΛΙΟΥ ΡΕΘΥΜΝΗΣ 13/10/2018


Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι,
λυσιμελής, πάντων δὲ θεῶν πάντων τ᾽ ἀνθρώπων
δάμναται ἐν στήθεσσι, νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.

«Ο Έρως, ως ο ομορφότερος από τους αθανάτους, λύνει τα μέλη όλων των θεών και των ανθρώπων, κυριαρχώντας επί των καρδιών, της νόησης και της βούλησης αυτών», μας λέγει ο Ησίοδος στην Θεογονία του κατατάσσοντας τον Έρωτα ως την πρωταρχική δύναμη που λύνει και ενώνει τα σώματα, τα πράγματα, τις σκέψεις και τις λέξεις ώστε να γεννήσουν βιολογικώς και πνευματικώς.

Κατά τους Ορφικούς, ο πρώτος θεός ήταν ο αυτόγονος Φάνης ή Έρως, που ήλθε στον κόσμο σαν μία ηλιακτίδα φωτός που εμφανίστηκε αιφνιδίως και καταύγασε τα πάντα, μεταβάλλοντας τα όντα, όλα τα υπάρχοντα του κόσμου, τυλιγμένα έως τότε σ' ένα αρχικό αδιαπέραστο 'Έρεβος, σε ορατά σημεία. Ως Φάνης, τα φανέρωσε όλα και ως Έρως τα ερέθισε προκαλώντας τις συνάψεις της δημιουργίας!

Κατ' ουσίαν, οι Ορφικοί μνημονεύουν το Big Bang (την Μεγάλη Έκρηξη), με την διαφορά ότι ο θεός Φάνης, ήταν στο βάθος η Ελληνική Γλώσσα, μία θεότητα που επέζησε του μύθου ως λόγος! Και ως Φάνης, μόνον η Ελληνική Γλώσσα έχει την ικανότητα να φανερώνει τις έννοιες. Ο Έρως ένωσε την Μνήμη και το θείον στα πρόσωπα της Τιτανίδας Μνημοσύνης και του Διός ώστε να γεννηθούν οι εννέα Μούσες, οι οποίες εγχάραξαν την συμπαντική μνήμη στην Ελληνική γλώσσα. Το λήμμα Μούσα είναι παράγωγο του «μανθάνω» εφόσον η μάθηση και η μνήμη είναι αλληλοεξαρτώμενες έννοιες.

Η Ορφική έννοια του θεού Έρωτος ως Φάνης γέννησε και το ρήμα φημί, εκ του οποίου έχουμε το φάσκω, το οποίον λήμμα αρχικώς σημαίνει φέρνω στο φως, φανερώνω, όπως εξ άλλου και ο φανός, το φανάρι, η φαντασία, το φαίνομαι, και η φήμη (εισέλθουσα εις τα αγγλικά ως fame.)
Όποτε κάνουμε λόγο για οποιαδήποτε εμ-φάνι-ση, ή έκφανση, λοιπόν, ουσιαστικώς μνημονεύουμε το Φως και την φωτιά, λέξεις που ανήκουν στην ίδια ετυμολογική οικογένεια. Θα μπορούσαμε ακόμη να πούμε, ότι η αποκλειστικώς Ελληνική εορτή των Θεοφανίων κατά τρόπον τινά ουσιαστικά μνημονεύει τον «θέοντα» Φάνη, δηλαδή την φρενήρη κίνηση του φωτός, εφόσον η ίδια λέξη «θεός» σημαίνει «κίνηση», από το ρήμα θέω (τρέχω).

Και όταν το σύμπαν απέκτησε συνείδηση της ερωτικής του προελεύσεως, η ουσία του αναγνωρίστηκε από τα όντα την Ελληνικήν διαλεγόμενα. «Το σύμπαν είναι ο Νους, και όλα τα όντα τα κατέχει ο Νους, αλλά μόνον ολίγα όντα κατέχουν τον Νου» μας λέγει ο Αναξαγόρας. Και ο «Νους», ως απόρροια ερωτικών συνάψεων, Ελληνικά σκέπτεται, εφόσον ο έρως είναι εγχαραγμένος σε όλα τα ελληνικά λήμματα που αφορούν τις έννοιες της επικοινωνίας.

Ας πάρουμε την λέξη που περιγράφει αυτό που κάνω τούτη την στιγμή: την λέξη ομιλία.

Εάν είχαμε κρατήσει επαφή με τις αρχικές έννοιες της ημετέρας γλώσσης μέσω της παιδείας μας, θα ανακαλύπταμε την εμμονή της με τις ερωτικές ενώσεις. Θα γνωρίζαμε, φερ' ειπείν, ότι η ίδια η λέξη «ομιλία» έχει ερωτικό πρόσημον. Και μάλιστα, η αρχική σημασία του λήμματος είναι η «ερωτική συνεύρεσις», έννοια οίαν συναντούμε στον Αριστοτέλη, ο οποίος διατυπώνει: «Το σπέρμα διαιρείται εις την γονήν την εκ συνδιασμού και ὁμιλίας ἄρρενος καὶ θήλεος γινομένην», αλλάκαι στις Φοίνισσες του Ευριπίδη, όπου η φράση «ομιλία χθονός» σημαίνει έρως προς την πατρίδα. (όπου χθων σημαίνει γη, πατρίδα, εξ ου και ο «αυτόχθων»).

Αργότερα, η λέξις έλαβε την έννοια οποιασδήποτε σχέσεως ή συναναστροφής ανάμεσα σε ανθρώπους, εξ ου και «όμιλος».

Το αρχικό έτυμον που προσδίδει την έννοια της συνευρέσεως στην λέξη ομιλία προφανώς βρίσκεται στο πρόθεμα ομ- όπου κατά την εκφορά του, ακόμη και το στόμα μας σχηματίζει το κυκλικό όμικρον. Με λίγη φαντασία θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο κύκλος αγκαλιάζει ό,τι βρίσκεται μέσα του, είτε πρόκειται για «τον κύκλο των χαμένων ποιητών» ή τους παραδοσιακούς μας χορευτικούς κύκλους που ενώνουν τα χέρια των χορευτών. Άρα, η συνεύρεσις είναι το ζητούμενον κάθε ομιλίας. Τα παράγωγα του προθέματος ομ-, απηχούντα την έννοια της σύζευξης είναι η ομάς, η ομήγυρη, ο όμιλος, ο όμορος, ο όμασπις (ο σύντροφος εν όπλοις), η ομαυλία (η συνοίκησις, η έχοντες την ίδια αυλή...), ο όμοιος, ο ομογενής, η ομόνοια και σωρεία άλλων λημμάτων.

Ωστόσο, «ουχ ομιλητός» θεωρείτο ο βάρβαρος, ο απλησίαστος, αυτός που «ιδιωτεύει», αποσυρόμενος από τα κοινά. Εξ ου και ο παγκόσμιος εκ της Ελληνικής δανεισμός του «idiot», εκ του «ιδιωτεύειν». Η ταύτιση του Ελληνικού λήμματος ιδιωτεία με την έννοια του ηλιθίου τυχαία δεν είναι. Η λέξις «ηλίθιος» είναι παράγωγο του ρήματος ηλάσκω/αλάωμαι/αλαίνω, δηλαδή, περιφέρομαι - κάτι που έχει επιβιώσει στο αλάνι, στον αλήτη, στο αλώνι.
Η ταύτισή της με την έννοια του «βλάκα» ανάγεται στην Ελληνική αντίληψη ότι μόνον ένας ηλίθιος περιφέρεται άσκοπα χωρίς να μονιάζει, να συν-ομιλεί μετεχόμενος στα κοινά. Τρομερή διδαχή αυτή, φίλοι μου, να γνωρίζουμε ότι αυτός που δεν ριζώνει στον τόπο του και δεν συναλλάσσεται με συνανθρώπους του για να κάνει οικογένεια και να δώσει συνέχεια στον πολιτισμό του, κατά την Ελληνική αντίληψη των πραγμάτων θεωρείται ο άσκοπα περιφερόμενος βλαξ.

Όμως και να θέλουμε να αποφύγουμε την λέξη ομιλία, φίλοι μου, καταφεύγοντας, ας πούμε, στην λέξη «λόγο», λέγοντας ότι απόψε θα δώσω λόγο, αντί ομιλία, η ελληνική γλώσσα δεν μας αφήνει να ξεφύγουμε από τον ερωτισμό της. Και αυτό, επειδή η Ελληνική είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο όπου η λέξη «λέξις» παράγεται από το «λέγω», η μόνη γλώσσα της οποίας το «λέγω» έχει αρχική σημασία «πλαγιάζω ερωτικά».

Η αρχική έννοια του «λέγω» βρίσκεται στο αρχαίο ρήμα «λέχομαι» που σημαίνει «κείμαι» «ξαπλώνω», εξ ου και το λέκτρον, το κρεβάτι, ή η λέχος, δηλαδή η ερωτική κλίνη, το συζυγικό κρεβάτι - έννοιες που έχουν επιβιώσει στην λεχώνα, δηλαδή στην κλινήρη γυναίκα που μόλις έχει γεννήσει.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα παράγωγα του λήμματος «λέγω». Όταν «δια-λέγουμε» κάτι, φερ' ειπείν, το εξαπλώνουμε μπροστά μας είτε κυριολεκτικά, είτε με την φαντασία και το «επι-λέγουμε» ως επι-λογή. Ενώ οι ίδιες οι λέξεις διάλογος και δια-λέγεσθαι κάνουν λόγο για καθήμενους νοματαίους σε ανάκλιντρα που ανταλλάσσουν απόψεις συν-δια-λεγόμενοι, όπου το συν- και το δια- παραπέμπουν στις συμ-φωνίες και δια-φωνίες που προκύπτουν από μία τέτοια συν-εύρεση.

Άρα, κατά τρόπον τινά, είτε συν-ομιλούμε, είτε συν-δια-λεγόμεθα, εμείς ενθάδε, φίλοι μου, ομονοιάζουμε και ερωτοτροπούμε απόψε γύρω από μία γλώσσα, και συνεπώς έναν πολιτισμό, άτινα συνεχώς μας θυμίζουν ότι Αρχή του κόσμου είναι ο Λόγος-Έρως. Δηλαδή, «εν αρχή ην ο Έρως».

Και εάν εικαστικώς μας παρουσιάζεται ως νεανίας, ή ακόμη ως μωρό με φτερά, ο Έρως είναι αρχαιότερος από όλο το πάνθεον.

Ωστόσο, λυπηρό είναι ότι αυτή μου η ομιλία θα έχανε πάνω από το 80% της σημασίας της σε όποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Γιατί; Απλούστατα, εφόσον μόνον η Ελληνική κοσμοθέαση ανταποκρίνεται στο θεμελιώδες ερώτημα περί της ουσίας και του προορισμού του κόσμου και του ανθρώπου, εννοιολογικώς η Ελληνική είναι η μόνη γλώσσα που λειτουργεί με τα παράγωγα του Έρωτος.


Όσο απίθανον κι αν ακούγεται, ουδεμία άλλη γλώσσα έχει αντίστοιχη λέξη για να πει κάποιος ομιλητής της «ερωτεύομαι». Αντί τούτου, καταφεύγουν σε περιφράσεις χρησιμοποιώντας την λέξη «αγάπη», όπως «fall in love" (πέφτω σε αγάπη...) στα αγγλικά. Συνεπεία της ανυπαρξίας αυτής της θεμελιώδους κοινωνιογλωσσικής έννοιας, στην Δύση παντελώς απουσιάζουν και τα παράγωγα του «έρωτος», λήμματα που θα μπορούσαν να αποσαφηνίσουν κάποιες ανθρώπινες δυσλειτουργίες εν απουσία του πτερωτού μας θεού.

Το 2004, κατά την εισήγησή μου στο πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας αναφέρθηκα εκτενώς στους λόγους που η Δύση ουδέποτε πρόλαβε να βιώσει μία αντίστοιχη του Ελληνικού πολιτισμού γλωσσοπολιτισμική ανάπτυξη που θα απέτρεπε το κάψιμο μαγισσών και την στειρότητα του θρησκευτικού δόγματος κατά τον σκοτεινό Μεσαίωνα της Δύσης, αλλά και την γλωσσική πενία, που αργότερα υποχρέωσε τους Δυτικούς να στραφούν στον δανεισμό μυριάδων Ελληνικών λημμάτων για να εκφράσουν θεσμούς και έννοιες ξένες στους πρωτόγονους λαούς της Ευρώπης που εκπολιτίστηκαν με την βία από το Ρωμαϊκό σπαθί.
Όμως, παρά τις γλωσσικές ενέσεις που δέχτηκε η Δύση, χωρίς την εννοιολογική πρόσβαση στις διδαχές των Ελληνικών λημμάτων, αυτό που επικράτησε στην Ευρώπη ήταν ο πουριτανικός «αντι-ερωτισμός».

Ο πατέρας της σύγχρονης ψυχανάλυσης, Ζίγκμουντ Φρόιντ τόνισε ότι «η νόσος από την οποία πάσχει ο Δυτικός άνθρωπος και ο πολιτισμός του είναι η ερωτική ανεπάρκεια, η οποία έγκειται στην υποδεέστερη μοίρα του έρωτος έναντι της ηθικής και της οικονομίας.»Και το χειρότερο; Προέβλεψε τον θάνατο της Δύσης, έχοντας τονίσει ότι δεν είχε μέλλον, όπως δεν έχει κι ένας βιολογικός οργανισμός του οποίου έπαυσε να πάλλεται η καρδιά.Ο Φρόιντ χρειάστηκε να γράψει τόμους για να αιτιολογήσει αυτήν την θλιβερή ψυχολογική κατάσταση ανθρώπων που βρίσκονται στον αντίποδα της αρχαιοελληνικής πανερωτικής ελευθερίας εκεί που η Ελληνική γλώσσα αποσαφηνίζει το πρόβλημα σε μία και μόνο λέξη: ΑΝΕΡΑΣΤΟΣ.

Και για όσους σπεύδουν να προτείνουν το αγγλικό «sexless», ας σκεφτούν ότι το «σεξ» περιορίζεται εννοιολογικώς στην σαρκική επαφή, ενώ κατά την ελληνική σημασιολογία, ανέραστος δεν είναι αποκλειστικά όποιος δεν χαίρει της συνουσίας, αλλά ο αποστασιοποιημένος από το ευρύτερον συνδιαλέγεσθαι, την χειρότερη ανθρώπινη κατάσταση του αποκλεισμού από την εορτή της ζωής, μη δυνάμενος να μετέχει στην ομορφιά της ουσιαστικής συνένωσης με συνανθρώπους.

Το ότι ο η λέξη έρως υπερβαίνει την έννοια της σαρκικής έλξης στην Ελληνική γλώσσα γίνεται φανερό στον Πλάτωνα, ο οποίος κάνει λόγο για «τον παιδαγωγικό έρωτα», αλλά και στην Καινή Διαθήκη όπου γίνεται λόγος για τον «θείον έρωτα», δηλαδή την τάση του ανθρώπου να θέλει να ενωθεί με τον Θεόν.


Εξ άλλου, το ρήμα «εράω/ερώ» σημαίνει αγαπώ, και προηγείται της λέξεως αγαπώ, η οποία αντικατέστησε το ερώ κατά τους ύστερους Ελληνιστικούς χρόνους και εξαπλώθηκε έως τις μέρες μας με τον Χριστιανισμό.Είναι ήδη γνωστό ότι η γλώσσα μας ενώνει το σημαίνον με το σημαινόμενον κατά τρόπο μοναδικό, δηλαδή τον ήχο με την ιδέα. Ωστόσο, αυτό σε λίγες λέξεις γίνεται τόσο αντιληπτό όσο στα παράγωγα και τα συγγενή λήμματα της λέξεως έρως. Το πρόθεμα ερ-, όπως και το συγγενές πρόθεμα ορ-, όπου το φατνιακό υγρό παλλόμενο σύμφωνο «ρ» κυριαρχεί επί των υπολοίπων συμφώνων και φθόγγων, κάνει στις λέξεις ακριβώς αυτό που κάνει κατά την εκφορά του στην κοιλότητα του στόματός μας. ΕΡ-εθίζει... και προκαλεί συνάψεις, ενώσεις.

Ουδόλως τυχαίως για να γνωρίσουμε κάποιον, η για να τον φέρουμε κοντά μας, του απευθύνουμε ΕΡωτήσεις: «Πως σε λένε; Από που είσαι; Ποία είναι τα ενδιαφέροντά σου;» δίνοντας το ΕΡέθισμα να διαλεχτεί μαζί μας.

Το ΕΡυθρόν είναι το χρώμα που ΕΡεθίζει το μάτι, ενώ τα ερεθίσματα προκαλούν ενώσεις που παράγουν ΕΡγα. Και ναι, η λέξεις έργον, εργασία και εργάζομαι είναι παράγωγα του ερώ, όπως και τα λήμματα οργώνω, οργάνωση, οργασμός και οργή.Και εάν ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά στον πανανθρώπινο πολιτισμό είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η Ελληνική λαλιά είναι η μόνη που φανερώνει τί ορίζει τον ελεύθερο άνθρωπο. Κι αυτός δεν είναι άλλος από εκείνον ο οποίος ελεύθει (πορεύεται) εκεί που ερά (αγαπά)!

Ενδιαφέρον έχει και το αρχαίο ρήμα οργάω, το οποίον έχει δύο έννοιες: Η μία σημαίνει «καίγομαι από την ορμή προς συνουσίαν»,

εξ ου και ο οργασμός και το όργιον. Και η άλλη σημαίνει αφθονώ, εξ ου και η φράσις η φύση οργιάζει την άνοιξη, τότε που η Περσεφόνη φέρνει την αφθονία. Και εκεί που υπάρχει αφθονία, δεν υπάρχει φθόνος, επειδή δεν λείπει κάτι που θα το έχει ο ένας προκαλώντας τον φθίνοντα φθόνο, την ζήλια των υπολοίπων...Όταν ο Γεωργός, οργώνει την γη, ουσιαστικά ΕΡεθίζει τα συστατικά της ώστε να ενωθούν με τον σπόρο. Όποτε λέμε έργον, εργασία, εργάζομαι, οργώνω, οργή, οργασμός, οργάνωση ουσιαστικά κάνουμε λόγο για πράξεις που ερεθίζουν αποφέροντας καρπούς με κάθε τους «κλιμάκωση».

Αυτό ισχύει και με την λέξη ΈΡευνα (παράγωγο του εράω κι αυτή) όντας ερωτευμένη με την αναζήτηση της αληθείας γύρω από το αντικείμενο που ερευνά.


Μετά από όλα αυτά, μπορούμε με ασφάλεια να συμπεράνουμε ότι η Ελληνική γλώσσα είναι ερωτευμένη με την αποκάλυψη της ομορφιάς ετούτου του κόσμου, η οποία ομορφιά είναι απόρροια ερωτικών συνάψεων ιδεών και σωμάτων - σημαινόντων και σημαινόμενων. Και εφόσον διέπεται από την ομολογία ότι αρχή του κόσμου είναι ο Λόγος - Έρως, δεν ήταν δυνατόν ο Ελληνικός νους να μην προσωποποιήσει τις επιθυμητές συνάψεις και αρμολογήματα που μπορούν να παράξουν την ομορφιά. Και το έκανε αυτό στο πρόσωπο της Αρμονίας, όνομα παράγωγο του ρήματος αραρίσκω, που σημαίνει ενώνω, συνδέω. Ακόμη και η κατάληξη «-μονία» στο Αρμονία μας αναγάγει στην «μονάδες» που σχηματίζονται κατόπιν των δυνατών αρμολογημάτων.Η ίδια η Αρμονία, εξ άλλου, είναι η μονάς προκύπτουσα εκ της συνθέσεως των πλέον καταστρεπτικών και δημιουργικών δυνάμεων που συγκροτούν όχι μόνον τους πολιτισμούς της πλανήτου Γαίας, αλλά και του ιδίου του σύμπαντος.Όπως η επιστήμη σήμερον επιβεβαιώνει ότι οι βίαιες εκρήξεις υπερκαινοφανών αστέρων με την καταστροφική τους δύναμη είναι απαραίτητες για την ανάπλαση και την ομορφιά του σύμπαντος, έτσι και οι σοφοί μας προγόνοι αναγνώρισαν την κατ' εξοχήν δημιουργική δύναμη της βίας στο πρόσωπο του πατέρα της Αρμονίας, αυτό του τρομερού θεού του πολέμου, τον Άρη! Κάτι που απηχεί και η φράση του Ηράκλειτου «Πόλεμος πατήρ πάντων».

Και τί είναι αυτό που προκαλεί την βία; Τί άλλο από την κατάκτηση της ομορφιάς; Την ομορφιά που τόσο σοφά και έντεχνα προσωποποιεί η Ελληνική κοσμοθέαση στο πρόσωπο της Αφροδίτης!

Και επειδή η βία μάχεται για την ομορφιά, ο Έρως τον Άρη και την Αφροδίτη συνένωσε για να γεννήσουν την μοναχοκόρη τους την Αρμονία. Πρόκειται για μία αποκλειστικώς Ελληνική σύλληψη χωρίς μυθο-εννοιολογική αντιστοιχία σε καμμία άλλη γλώσσα.Εάν την μελετήσουμε και μάθουμε από το δίδαγμά της, όχι μόνον πολλά δεινά και κρίσεις θα αποφύγουμε, αλλά και θα επαναφέρουμε το άριστον μέτρον του πολιτισμού μας.

Και το Άριστον μέτρον, ή η χρυσή τομή των πάντων, βρίσκεται στο παράγωγο της λέξεως Αρμονία. Στους «αρμούς». Και όχι, δεν μιλάω για τους αρμούς των πλακιδίων στις τουαλέτες μας, αλλά για τις επιθυμητές «ερωτικές» ενώσεις που παράγουν την αρμονία με γνώμονα την ομορφιά.Ο ίδιος ο μύθος περί της γεννήσεως της Αρμονίας βρίθει κατευθυντήριων γραμμών που ορίζουν τις αλήθειες για την επίτευξη της αρμονίας στον δικό μας κόσμο, στις κοινωνίες μας, στα έθνη μας.

Μόλις παρουσιάστηκε η Αφροδίτη στον Όλυμπο, όλοι οι θεοί την πόθησαν. Βλέποντας τις αναταράξεις που θα προκαλούσε στην εξουσία του η διεκδίκηση για τα κάλλη της, ο Ζευς αποφάσισε να εφαρμόσει την πολιτική ορθότητα δίνοντάς την για σύζυγο στον πιο άσχημο και κουτσό θεό, τον Ήφαιστο. Κατ' αυτόν τον τρόπο, όπως νόμιζε, αντί να την ποθούν, θα την ελυπούντο οι υπόλοιποι θεοί.
Όμως, ο θεσμός του γάμου δεν θα αποτελούσε εμπόδιο για την φυσική έλξη που θα ασκούσε ο έρως ανάμεσα στον πόλεμο και την ομορφιά. Παραβαίνοντας κάθε θεσμικό κανόνα, με κάθε ευκαιρία η Αφροδίτη έσμιγε με τον σφριγηλό της εραστή Άρη.Συνελόντι ειπείν, αυτός ο μύθος μας λέγει ξεκάθαρα ότι οι πολιτικές ορθότητες και οι πολιτικές αποφάσεις που παίρνονται κατά παράβασιν των φυσικών κανόνων του έρωτος για να ασκηθεί η εξουσία επί ενός ισοπεδωμένου κόσμου πρέπει να βρουν απέναντί τους τον Άρη και την Αφροδίτη - τα απόλυτα συμβατά ετερώνυμα. Μας λέγει ότι όπως μόνον η ερωτική ένωση του απόλυτου αρσενικού με το απόλυτο θηλυκό παράγει αρμονία, έτσι πρέπει να επιδιώκουμε ενώσεις συμβατών απολύτων που μπορούν να επιφέρουν αρμονίες στις ζωές μας και στις κοινωνίες μας.

Αλλά για να το πετύχουμε αυτό οφείλουμε να εισαγάγουμε μία νέα έννοια που απαντά σε έναν εξ' ίσου νέο τρόπο αντίληψης: την οποίαν εγώ τολμώ να εισάγω και να ονομάσω «Αρμοσκόπηση». Αρμοσκοπώντας (αναδιφώμενοι τους αρμούς, τις συνθέσεις) ανιχνεύουμε τις «χρυσές τομές», το «άριστον μέτρον» όπου κυριαρχεί η ενωτική δύναμις: ο Έρως.

Εδώ πάλι, η λέξη κλειδί είναι η 'συμβατότης', επειδή οι αρμοί θα πρέπει να παράγουν μία επιθυμητή κατάσταση, όπως η σοκολάτα και το γάλα συνθέτουν την βελουδένια υφή και την γεύση της σοκολάτας γάλακτος. Εν αντιθέσει, τυχαίες προσμίξεις όπως αυτήν του γάλακτος και του ξυδιού παράγουν εμετικές καταστάσεις...Όπως βλέπουμε, η Ελληνική γλώσσα και η διδακτική μυθοπλασία γύρω από την εννοιολογική της σοφία δείχνουν τον δρόμο προς την σωστή ανάπτυξη του πανανθρώπινου πολιτισμού. Διακηρύττουν ότι ο έρως υπαγορεύει την ορθή επιλεκτική φύση του ανθρώπου. Την ελεύθερή του βούληση να απορρίπτει και να επιλέγει, όπως εξ άλλου και οι γονείς μας τόσους πιθανούς υποψήφιους απέρριψαν ώστε να ενωθούν για να παραχθούμε εμείς.

Η ελληνική διαλεκτική, απόρροια του ομηρικού «διαλέγεσθαι», είναι, λοιπόν, μια ερωτική συμφωνία ζωής που αντιτίθεται στην ευρωπαϊκή/Δυτική διαλεκτική του θανάτου - μία διαλεκτική που εστιάζει στον άψυχο πλουτισμό εκ της ύλης και μόνο, ο οποίος παραγκωνίζει την εκλεκτικότητα, και επιβάλει τις αδιάκριτες προσμίξεις που καταστρέφουν την διαφορετικότητα.

Και εδώ μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, τί το κακό με έναν κόσμο όπου όλοι είναι ίσοι και ίδιοι;

Η απάντηση, με την σειρά της, εναγωνίως θέτει δύο ερωτήματα:
Εάν η αρμονία επιτυγχάνεται δια της συνενώσεως ετερωνύμων τί αρμονία θέλει προκύψει δια ομωνύμων σε έναν κόσμο άνευ διαφορετικοτήτων;
Μήπως πολιτικές που κόπτονται για την ισότητα προωθούνται από τους ολίγους που ορέγονται απολύτου αρχής και ηγεμονίας επί των ισοπεδωμένων «ίσων»?

Η Ελληνική γλώσσα ταυτίζει την προσήλωση στον πλουτισμό με τον πλέον άχαρον θεόν του Ελληνικού πανθέου, τον πλουσιότερο θεό, τον Πλούτωνα, άρχων του Άδους και των νεκρών. Το λέγει και το όνομά του. Καίπερ πλούσιος, εφόσον στον κάτω κόσμο καταλήγουν όλα τα γήινα αποκτήματα και το χρυσάφι που θάβεται με τους νεκρούς, ο Πλούτων παρουσιάζεται σκυθρωπός, κατηφής και ανέραστος. Και ως ανέραστος, κατέφυγε στην αρπαγή της Περσεφόνης για να αποκτήσει σύζυγο. Όμως, εν αντιθέσει με την ερωτική ένωση του Άρεως και της Αφροδίτης που γέννησαν την Αρμονία, ο Πλούτων ουδέποτε απέκτησε απογόνους. Ο μύθος δένει απόλυτα με την στειρότητα, την ατεκνία και την κατήφεια που μαστίζει την χώρα μας αφότου ενστερνιστήκαμε τον Πλουτόνιο δυτικό τρόπο ζωής, αποποιούμενοι τον πάλαι ποτέ κοινοτικό μας πολιτισμό με τα πολλά παιδιά και την κοινωνική μας αλληλεγγύη όπως εκδηλώνετο και με το δέσιμο των χεριών μας στους παραδοσιακούς κυκλικούς μας χορούς.
Πόσο επαληθεύεται η διδακτική μυθοπλασία των προγόνων μας σήμερον!Η τρέχουσα παγκοσμιοποίηση διέπεται από της αρχές αυτής της «Πλουτόνιας» αντίληψης του κόσμου. Και όπως τα πάντα αποσυντίθενται στον Άδη του Πλούτωνος, ούτως διαλύονται και οι «ερωτικές» ενώσεις στις κοινωνίες μας. Όλο και λιγότερους νέους άνδρες και νέες κοπέλες βλέπει πλέον κανείς να μονιάζουν και όλο και περισσότερους να βγάζουν βόλτα σκυλάκια αντί για παιδιά, ενώ τα λίγα παιδιά που κάνουμε αποσύρονται στην ιδιωτεία της τηλοψίας, τηλεκινούμενα μόνον για να ξεπορτίσουν για να αποκτήσουν το επόμενο μοντέλο έξυπνου τηλεφώνου.

Βλέπετε, κατά την Νέα Τάξη Πραγμάτων, όλες οι συνθέσεις που συγκροτούν τον ολοκληρωμένο άνθρωπο πρέπει να διαλυθούν ώστε να επικρατήσει ο Πλούτωνας - ο Πλούτος των ολίγων, δηλαδή, εις βάρος των πολλών. Η κατ' ευφημισμόν εικαστική «τέχνη» της εποχής μας ανακλά την διαμελισμένη μορφή του ανθρώπου στα σύγχρονά μας Μουσεία σε σχέση με αυτήν των σφριγηλών ηρωικών μορφών των πάλαι ποτέ Ελληνικών αγαλμάτων.

Όμως, τα μεγάλα συμφέροντα στο πηδάλιο της Πλουτόνιας πορείας του κόσμου πάντοτε θα αντιμετωπίζουν ένα εμπόδιο: Την ερωτική Ελληνική γλώσσα, η παιδεία της οποίας αντιτίθεται στην αποσύνθεση, εφόσον η ερωτική της φύση κάνει λόγο για θεσμούς απορρέοντες εκ των αρμών (των συνθέσεων, δηλαδή), όπως η οικογένεια, η ομοιογενής κοινωνία και τα έθνη, των οποίων οι αξίες αναχαιτίζουν την άκρατη κατανάλωση. Αυτό δεν σημαίνει ότι αποκλείουμε την ευδαιμονία και την απόκτηση υλικών αγαθών όταν αυτά μετριάζονται με τις αξίες των προαναφερθέντων και δεν γίνονται αυτοσκοπός.

Κι αν αυτά που σας αποκαλύπτω δεν μελετώνται στα σχολεία μας, είναι επειδή αυτές οι αξίες βρίσκονται πλέον στο στόχαστρο. Το ζητούμενον της Πλουτόνιας Νέας Τάξεως Πραγμάτων είναι ο κεχαυνωμένος, χειραγωγήσιμος άνθρωπος χωρίς ταυτότητα, ο ψηφιακός άνθρωπος καταναλωτής.

Ως εκ τούτου, τεράστια ποσά επενδύονται όχι μόνον στα μέσα μαζικής ενημέρωσης που πρεσβεύουν κάλπικους τρόπους ζωής ανόητων, καταναλωτικών ιδιωτειών, αλλά κυρίως και στα περισσότερα πανεπιστήμια της Δύσης, των οποίων οι εγκύκλιοι παραγκωνίζουν και αναθεωρούν τις κλασικές σπουδές και την διδαχή της αρχαίας ελληνικής. Τόσο πολύ ενοχλήθησαν οι καθηγητές των αρχαιοελληνικών στο εξωτερικό από αυτήν την ασύμμετρη επίθεση που δέχονται τα τελευταία 40 χρόνια στα τμήματά των, ώστε οι επιφανείς Αμερικανοί καθηγητές, John Heath και Victor Davis Hanson, το 2001 εξέδωσαν το παγκοσμίου κυκλοφορίας βιβλίο τους με τίτλο «Ποίος Σκότωσε τον Όμηρο».

Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι οι ιθύνοντες καιροσκόποι κόπτονται να φιμώσουν την αρχαιοελληνική πρόταση που αντιστέκεται στην διάλυση των εθνικών εστιών και στην εγκαθίδρυση πολυπολιτισμικών α-κοινωνιών, στο βιβλίο τους υποστηρίζουν το εξής:«Οι κεντρικές αξίες της αρχαίας Ελλάδος είναι μοναδικές, αμετάβλητες και κυρίως μη πολυπολιτισμικές. Ως εκ τούτου ερμηνεύουν τόσο την διάρκεια όσο και τον δυναμισμό του ίδιου του δυτικού πολιτισμού, για τον οποίον εμείς, ως Δυτικοί διανοούμενοι, πρέπει να πάψουμε να απολογούμαστε, αλλά αντιθέτως, να τον γνωρίσουμε σε βάθος ως το μοναδικό πρότυπο που θα σώσει τον πλανήτη», επίσης τονίζοντας ότι «πρέπει ο καθένας πάνω στον πλανήτη να φροντίσει να σκέφτεται ή να ενεργεί σαν Έλληνας.»

Το αξιοσημείωτο είναι ότι προ 200 χρόνια το είπε ακόμη γλαφυρότερα ο Ιδρυτής της Αρχαιολογικής σχολής του Βερολίνου, ο Johann Joachim Winckelmann όταν ερωτήθηκε γιατί πρέπει να μελετούμε τους Έλληνες:
«Μα είναι απλούστατο», τόνισε. «Για να γίνει κάποιος άνθρωπος, πρέπει πρωτίστως να γίνει Έλληνας»
(Εδώ τολμώ να πω ότι εάν ξεστομίσει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα διορισμένος καθηγητής, την επομένη μπορεί και να βρει το γραφείο του καμένο....)

Οι ξένοι καθηγητές κάνουν έκκληση για την συνέχιση της μελέτης των Ελληνικών επειδή γνωρίζουν ότι το πρότυπο πάνω στο οποίο πρέπει να στηριχθεί ο πανανθρώπινος πολιτισμός, το υπαγορεύει η Ελληνική σκέψις θεμελιωμένη στην Ελληνική γλώσσα, η μόνη εις την οποίαν είναι εγχαραγμένη η πρωταρχική αξία του έρωτος και οι διδαχές του. Η μόνη της οποίας οι λέξεις κομίζουν τα έτυμα - τις ετυμολογικές αλήθειες υπαγορεύουσες ότι ο άνθρωπος πρέπει αδιάκοπα να επιδιώκει την εναρμόνισή του με αυτό που δεν λανθάνει, το φως, τον έρωτα, την ομορφιά, την Ελληνική Γλώσσα.Ουσιαστικώς, επιβεβαιώνουν και επαληθεύουν εκείνο που τόνισε ο Αθηναίος φιλόσοφος Αντισθένης προ 2500 χρόνια:

«Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις»

Φυσικά εννοούσε τα Ελληνικά ονόματα, τις Ελληνικές λέξεις με τις ερωτικές των συνθέσεις οι οποίες καθιστούν τον συνειδητοποιημένο ομιλητή της Ελληνικής ικανόν όχι μόνον να γνωρίζει πότε είναι «ελεύθερος», αλλά και το είδος ελευθερίας που πρέπει να επιδιώκει ώστε να είναι αρμονικός ο κόσμος μας. Όπως ήδη έχω αναφέρει, ελεύθερος είναι ο ελαύνων όπου ερά, δηλαδή ο πορευόμενος εκεί που αγαπά με γνώμονα την αρχή του έρωτος. Και εφόσον ο Έρως υπαγορεύει τις συνθέσεις που αναπαράγουν την αρμονία, ενώ περιφρονεί το ιδιωτεύειν, ταυτίζοντάς το με την ηλιθιότητα, ο άνθρωπος πρέπει να ασκεί την ελευθερία του με την ευθύνη της υγιούς κοινωνικής του αναπαραγωγής με τα μόνα δομικά υλικά μίας κοινωνίας: την οικογένεια και την διδακτική μνήμη ενυπάρχουσα στον Ελληνικόν λόγον.

Και γι αυτό, κλείνοντας, κάνω έκκληση σε όλους τους νέους να αποτινάξουν την Πλουτώνια επίδραση των καιρών μας που τους ωθεί στην απομόνωση και στον τερατισμό. Να συνειδητοποιήσουν ότι τα τελευταία χρόνια οι μορφωμένοι δεν βγαίνουν από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, επειδή αυτά έχουν μετατραπεί στα καινούργια Μεσαιωνικά Μοναστήρια. Το έργο του Ουμπέρτο Έκο, Το Όνομα του Ρόδου, αξίζει να το διαβάσει κανείς για να καταλάβει με τί μανία η Παπική εκκλησία απέκρυπτε τον Ελληνικό λόγο ώστε να μην ξυπνήσουν οι πνευματικώς συσκοτισμένοι του Μεσαίωνος. Η μελέτη της Ελληνικής γλώσσης, τέχνης και γραμματείας που σκοπίμως αποκρύπτονται στις μέρες μας, όπως αποκρύπτοντο και κατά τον Μεσαίωνα, είναι η μόνη που μπορεί να μας Αναγεννήσει, όπως Αναγέννησε και την Ευρώπη από τα σκοτεινά της Έτη προ 700 χρόνια. Με την διαφορά ότι μία Αναγέννηση στον τόπο όπου εκφράστηκε ο Έρως θα αποτελέσει την πεμπτουσία του πανανθρώπινου πολιτισμού φωτίζοντας για άλλη μία φορά την πορεία του.