Η ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ "ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑΣ"

2018-12-13

Ο άνθρωπος οφείλει να οδεύει προς το κάλλος, την ομορφιά και την ωραιότητα, ακονίζοντας το πνεύμα (τον αισθητήρα του πνευματικού κόσμου) και το σώμα (τον αισθητήρα του υλικού κόσμου) όπως ο γλύπτης ακονίζει τα εργαλεία με τα οποία σμιλεύει την άξεστη πέτρα ώστε να αναδυθεί το έργο του. Αφαιρούμενος και την δική του αξεστιά, δηλαδή αυτήν της ραθυμίας, της άγνοιας και της παραίτησής του στις κατώτερες ορέξεις, ο άνθρωπος ρέπει προς την αγαλματοποίησή του - την εκπλήρωση όλων του των δυνατοτήτων.

Εννοείται ότι το «σμίλι» είναι η Ελληνική γλώσσα και κοσμοθέαση, όπως διαφαίνεται εξ άλλου από τον μοναδικό πολιτισμό που πρόταξε ως υπέρτατη αξία την καλοκαγαθία του «Νους υγιής εν σώματι υγιή».Πουθενά αλλού δεν εκδηλώνεται αυτή η εναρμόνιση όσο στα εξαίσια αγάλματα των Ελλήνων - των οποίων την τεχνοτροπία και κάλλος ουδέποτε κατάφερε να ξεπεράσει άλλος πολιτισμός στον πλανήτη. Οι Ρωμαίοι προσπάθησαν, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να τον αντιγράψουν, επιβεβαιώνοντας τον Νίτσε, ο οποίος τόνισε ότι «μπροστά σε ό,τιδήποτε ελληνικό, τα έργα του Δυτικού ανθρώπου μοιάζουν με καρικατούρες, και γι αυτό πολλοί είναι εμποτισμένοι με βαθύ μίσος κατά αυτού του μικρού έθνους που τόλμησε να αποκαλέσει βαρβαρικό ό,τι δεν είχε παραχθεί στην γενέτειρά του.»Κι αν αυτό κάποτε ίσχυε για τους ξένους φθονούντες ημάς τους Έλληνες, το πως καταφέραμε να κυκλοφορούν ανάμεσά μας κομπλεξικοί ελληνόφωνες που νοιώθουν το ίδιο μίσος για την ιστορία του τόπου τους και κάθε αναφορά σε αυτήν, χρήζει βαθιάς ψυχανάλυσης. Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται σε κάποια ερωτήματα που θα ήθελα να απευθύνω στο υπέροχο κοινό μου εδώ απόψε. Τί εικόνες έρχονται στο μυαλό σας αγαπητοί μου φίλοι όταν ακούτε την λέξη ΜΟΥΣΕΙΟΝ;

Ένα κτήριο όπου μπορούμε να απολαύσουμε την ομορφιά του παρελθόντος;
Όπου μαθαίνουμε πως ζούσαν οι άνθρωποι στο παρελθόν;Ας αφήσουμε την ίδια την λέξη να μας εξηγήσει τί θα πει Μουσείον, λοιπόν.

Η ρίζα της έχει να κάνει με τις Μούσες, οι οποίες εμπνέουν. Για να μάθουμε τί εμπνέουν πρέπει να ανατρέξουμε στην ετυμολογία του ονόματός τους, η οποία βρίσκεται στο δωρικό-αιωλικό «μάθα» και Ιωνικό «μάθος», δηλαδή μάθηση. Μάλιστα φίλοι μου. Ετυμολογείται από το «μανθάνω», ήτοι, μαθαίνω. Άρα, οι Μούσες προκαλούν και εμπνέουν την μάθηση, την έρευνα, την δημιουργία. Ως κόρες την Μνήμης, στο πρόσωπο της Τιτανίδας Μνημοσύνης, αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο του ελληνικού πολιτισμού, εφόσον άνευ μνήμης, δεν μπορεί να υπάρξει ούτε μάθηση, ούτε πρόοδος.

Εφόσον είναι έτσι, λοιπόν, δεν θα έπρεπε να είναι ένα Μουσείον η κάθε γειτονιά και πόλη, αντί να ονομάζουμε Μουσεία αποθήκες-εκθετήρια έργων τέχνης του παρελθόντος;
Μήπως όλος ο κόσμος θαυμάζει και φθονεί τους προγόνους μας επειδή εκείνοι είχαν προνοήσει οι ίδιες οι πόλεις των να είναι ΜΟΥΣΕΙΑ με αυτήν την έννοια, εμπνέοντας μάθηση, ομορφιά, αγαλλίαση και ανάταση γύρω από τον άνθρωπο, με τα έργα τέχνης, το θέατρο, την μουσική και το ανυπέρβλητο ελληνικό λόγο να δείχνουν τον δρόμο προς την μάθηση;


Εμείς τί κάνουμε σήμερα; Αντί να κοσμούμε κάθε πλατεία και κάθε δημόσιο κτήριο με αυτά, μετατρέποντας την χώρα ως ένα παγκόσμιο πανεπιστήμιο πολιτισμού ως συνεχιστές του λαμπρότερου πολιτισμού στον πλανήτη, γιατί εμείς φυλακίσαμε την αποκορύφωση αυτής της καθοδηγητικής μας ομορφιάς σε αποθήκες; Πως καταντήσαμε να «μουσειοποιούμε» την ομορφιά και να ανεχόμαστε την ανατροπή της όπως διαφαίνεται στην ασχήμια των πόλεών μας, στην κατακρεούργηση της γλώσσας μας, αλλά και στο ίδιο το παράστημα ενός όλο και αυξανόμενου αριθμού στιγματισμένων ελλαδιτών που αποστρέφεται την πηγή της πανανθρώπινης ανάτασης και αναγέννησης;


Όμως, ακόμη και από εκεί μέσα, από τα κελιά της Ελληνικής τέχνης που ονομάζουμε Μουσεία, η ανθρωποκεντρική τεχνοτροπία, αείποτε θα μας θυμίζει πόσο ανάξιοι είμαστε να φιλοξενήσουμε στην καθημερινότητά μας το λαμπρό όραμα, αλλά και γιατί μας αμφισβητεί ως πραγματικούς Έλληνες όλος ο κόσμος πλέον.Η ρίζα της σήψεως βρίσκεται στην παρακμιακή μας εποχή που σκότωσε τις Μούσες και συνεπώς την μνήμη - όταν πιεστήκαμε να δεχτούμε ότι η λατρεία της ομορφιάς ήτο «ειδωλολατρική» με θρησκευτικό πρόσημο - όταν δια της γλωσσο-μνημοκτονίας ξεχάσαμε ότι η λέξις «είδωλον», ως παράγωγο του ρήματος «οράω», σημαίνει «αυτό που βλέπω», αυτό που γνωρίζω με τα μάτια μου - όπως ξεχάσαμε και το ότι η λέξη «λατρεία» σημαίνει «η επί μισθώ εργασία του λαξευτή» και ότι το «λάτρον» ήταν ο μισθός του.
Μελετώντας τα έτυμα της ελληνικής γλώσσης, θα ξεσκονίσουμε το πέπλο της λήθης που έθαψε την ομορφιά και ίσως καταλάβουμε ότι ο πραγματικός σκοπός της λατρείας ήταν να αναδείξει το κάλλος, όπως ο Αθηναίος «λάτρης» Φειδίας πληρώθηκε «λάτρα» από τον δήμο των Αθηναίων για να λαξεύσει με τους εργάτες του τα εξαίσια ανάγλυφα του Παρθενώνος, που ακόμη και σήμερον κοσμούν την κεντρική αίθουσα του Βρετανικού Μουσείου ως το κορυφαίο έκθεμα όλων των εποχών... Για το ότι τα ανάγλυφα αυτά δεν βρίσκονται στον τόπο που τα δημιούργησε και τα λάτρεψε γράφω αναλυτικά στο βιβλίο μου.....


Ως εκ τούτων, διατείνομαι ότι η έννοια της «λατρείας» προέκυψε από την κατεργασία της «πέτρας» όπως δηλοί και το πρόθεμα «λα», από το δωρικό «λάας» που σημαίνει «λίθος», λήμμα που έχει επιβιώσει σε λέξεις όπως το «λα-τομείον», δηλαδή εκεί που τέμνουμε (κόβουμε) την πέτρα, το «λαξεύω», όπως η λέξις «λαός», εφόσον εκ των λίθων που έρριπταν ο Δευκαλίων και η Πύρρα οπίσω τους αναδύθηκε ο λαός των ανθρώπων, αλλά ακόμη και η λέξις «λάσπη» η οποία προκύπτει από θρυμματισμένες πέτρες. Με την έννοια της κατεργασίας της πέτρας συνηγορεί και η ηχοποιητική σύνθεση του «τρ» στο επίθεμα «τρεύω», που μας αναγάγει σε συγγενή λήμματα όπως το τρίβω, τρώγω, τρωτός και άλλα.Άρα, σε συνάρτηση με την έννοια της κατεργασίας της πέτρας, η αυτή καθ' αυτή λέξις «ειδωλολατρεία» ουδεμία εννοιολογική σχέση έχει με κάποια δογματική πίστη σε θεούς και είδωλα, εφόσον σκοπός του λαξεύειν την πέτρα ήτο όχι μόνον η αποκάλυψις του κάλλους, όπως προκύπτει από τον ιδεατόν κόσμον του οποίου την τελειότητα εξυμνεί ο Πλάτωνας στον Φαίδωνα, αλλά και η παγίωση της ομορφιάς σε ένα υλικό που αντιστέκεται στην φθορά του χρόνου. Ουδόλως τυχαίως το ρήμα «παγιώνω», δηλαδή «μονιμοποιώ» είναι και αυτό παράγωγο του «πάγου», που σημαίνει βράχος, πέτρα...

Ο λόγος που πάντοτε επεκτείνομαι στο θέμα της Ελληνικής αγαλματοποιείας είναι επειδή οι Έλληνες έφτιαξαν έναν λαμπρό κόσμο όχι για να τον προσκυνήσουν, αλλά για να τον μιμηθούν και να φτάσουν στο φως! Ως θεσμός, λοιπόν, η ομορφιά των αγαλμάτων συντελούσε στην ωραία διαμόρφωση ανθρώπων. Γνωρίζοντας ότι δια της αυθυποβολής γινόμαστε αυτό που σκεπτόμαστε να γίνουμε, οι Έλληνες της εποχής της δόξας ταύτισαν τον ενάρετο άνθρωπο με τον ωραίο άνθρωπο. Κατ΄ αυτούς, ο ενάρετος άνθρωπος όφειλε να επιδιώξει την «αγαλματοποίησή» του, φέροντας κοιλιά στενότερη από τον θώρακα ως ένδειξη εγκράτειας, καλοσχηματισμένο στήθος δηλούντα ψυχικόν σθένος και σφρίγος, αλλά και ατάραχη όψη ακτινοβολούσα αξιοπρέπεια, γνώση και σοφία. Άρα, δεν πρέπει να ταυτίζουμε την Ελληνική αντίληψη του κάλλους με την αυτή καθ' αυτή επιδερμική ομορφιά, αλλά με τις βαθύτερες αρετές που αντιπροσωπεύει, με στόχο και σκοπό τον ολοκληρωμένο άνθρωπο. Τέτοια ήταν η επίδραση αυτών των έργων, ώστε ακόμη και οι έγκυες στεκόντουσαν εν όψει των υπέροχων αγαλμάτων, οραματιζόμενες ότι τα τέκνα τους θα γινόντουσαν εξ ίσου εύμορφα. Και γινόντουσαν....

Ο Πρωταγόρας πίστευε ότι οι αισθήσεις αποτελούσαν τον βασικότερο αγωγό γνώσεων και συνεπώς καθόριζαν νοοτροπίες. Εν τούτοις, η Ελληνική ευφυΐα πρόταξε την όραση ως την σημαντικότερη των αισθήσεων. Διετείνετο ότι η σωστή οπτική αλλά και νοερή εικόνα είχαν καταλυτική επίδραση στην διαμόρφωση, στην αντίληψη και στο παράστημα του ανθρώπου. Σε αντίθεση με τις τερατώδεις μορφές που προέκυψαν από δοξασίες βαρβάρων οι οποίες οδηγούσαν τον άνθρωπο είτε στον φόβο, είτε στην εσωστρέφεια, είτε στην δογματική πίστη σε έναν κριτή και τιμωρό θεό, οι σφριγηλές, ηρωικές μορφές των Ελληνικών αγαλμάτων δήλωναν ότι η σφυρηλάτηση του ωραίου, ετοιμοπόλεμου ανθρώπου ήταν απαραίτητη κατά την ωρίμανσή του ώστε να βιώσει δυναμικά τις εμπειρίες της ζωής και να συγκρουστεί με τις τιτάνιες δυνάμεις της φύσεως συνοδευόμενος από την θαμβωτική ακτινοβολία του ολύμπιου ονείρου.

Ουδόλως τυχαίως, η αρχική σημασία του «ωραίου» ήταν «μάχιμος», εφόσον κάνει λόγο για την ώρα (την ωρίμανση) της βιολογικής ακμής ενός ανδρός που τον καθιστούσε μάχιμο τόσο για τον πόλεμο όσο και για τις απαιτήσεις της ζωής.
Η ηρωική αυτή στάση των Ελλήνων δεν διαπραγματευόταν την Αριστεία και το κάλλος με συναισθηματισμούς και πολιτικές ορθότητες βαυκάλιζουσες την μετριότητα, την ανεπάρκεια και την ασχήμια, όπως συμβαίνει στις μέρες μας.

Χωρίς μία τέτοια απόλυτη στάση ολάκερος ο πλανήτης δεν θα μπορούσε να αρθρώσει την λέξη ΗΡΩΑΣ (Hero)!
Προφανώς το Ελληνικόν «αριστοκεντρικό είδωλον» διαμόρφωσε ένα ανθρωπολογικό είδος που μπόρεσε να παράξει το Ηρωικό «ειδέναι» και τα παρελκόμενα αυτού, ήτοι ενός πολιτισμού δομημένο περί ενός υπερανθρώπου ως καθοδηγητή και σημείου αναφοράς. Όμως αντί να παραδειγματιστούν οι ατελείς μάζες από αυτήν την Ελληνική πρόταση, η οποία απαιτεί άοκνο πνευματικό και σωματικό κόπο, στράφησαν σε άλλα είδωλα που δεν θα τους θύμιζαν τις ανεπάρκειές των...

Πριν πεθάνει ο μεγάλος Αμερικάνος αστροφυσικός Carl Sagan, δήλωσε ότι εάν είχε επικρατήσει ο Ελληνικός πολιτισμός, όχι μόνο θα ομιλούσε ολάκερος ο πολιτισμένος κόσμος Ελληνικά, αλλά θα είχαμε προβάδισμα 2,000 χρόνων σε όλους τους τομείς.

Και εγώ θα προσθέσω, ότι εάν είχε επιβιώσει ο θεσμός της καθοδηγητικής αγαλματοποιείας των Ελλήνων και είχαμε κληροδοτήσει στον υπόλοιπο κόσμο και την λέξη «άγαλμα», θα είχε επικρατήσει μία ανθρωποκεντρική προσέγγιση στα πράγματα ώστε η ανθρωπότητα να είχε αποφύγει την σημερινή της τερατογένεση που αποκτηνώνει τον άνθρωπο μετατρέποντάς τον σε ένα ανέραστο καταναλωτικό ον.

Όμως, μη έχοντας βιώσει μία αντίστοιχη πολιτισμική ανάπτυξη, εκεί που οι Έλληνες έβλεπαν στο άγαλμα την αγαλλίαση που κινούσε την ψυχή προς την ομορφιά και την ανάταση, οι Ρωμαίοι είδαν στατικότητα. Εξ ου και το Statue εκ του λατινικού STATUA. Ουδόλως τυχαίως δεν υπάρχει γλώσσα εκτός της Ελληνικής που κάνει τον διαχωρισμό ανάμεσα σε έναν «ανδριάντα» που αναπαριστά ένα ιστορικό πρόσωπο και σε ένα «άγαλμα» που οδηγεί την ψυχή στην Πλατωνική πηγή της ομορφιάς.Και όχι, η ομορφιά δεν είναι υποκειμενική. Παύει να είναι υποκειμενική όταν μένει έκθαμβος ο οποιοσδήποτε άνθρωπος στον πλανήτη όταν τα μάτια του πέφτουν στις ηρωικές μορφές ενός έργου του Μύρωνος, του Πολυκλείτου, του Πραξιτέλους. Παύει να είναι υποκειμενική η ομορφιά όταν σε κάθε μέρος του πλανήτη ηχεί η φράση: «Αυτός είναι τόσο όμορφος όσο ένας Έλληνας θεός.»
Ακόμη και στο τραγούδι του Φρανκ Σινάτρα My little Valentine γίνεται μνεία στο παγκόσμιο μέτρο του ελληνικού κάλλους, "Is your mouth a little weak? Is your figure less than Greek?"....

Αυτή την ομορφιά, συνυφασμένη με το ύφος και το ήθος που ενέπνεε, θαύμασαν οι Δυτικοί κατόπιν του βίαιου εκπολιτισμού των από τις Ρωμαϊκές λεγεώνες, συνειδητοποιώντας, όμως, ότι ουδέποτε πέρασαν μέσα από το πιο σημαντικό στάδιο του πολιτισμού που τους έμαθε να γράφουν, να ψηφίζουν, να πλένονται: το Ελληνικόν «ἰδεῖν».

Ως γεννητούρι του ρήματος ορώ/βλέπω, το ἰδεῖν παρήγαγε την έννοια αδύνατον να παραχθεί σε άλλη γλώσσα, και που δανείστηκε όλος ο κόσμος ώστε να εκφραστεί το λαμπρό όραμα, το μεγαλείον: το λήμμα ιδέα, άνευ του οποίου ούτε ιδανικά θα είχαμε, αλλά ούτε ideas και ideals θα μπορούσαν να εκφράσουν τα βάρβαρα φύλα που μπολιάστηκαν με τον Ελληνισμό.


Ο ίδιος ο Wordsworth αποτυπώνει την λαχτάρα των δυτικών που δεν πρόλαβαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο δια της ελληνικής προσωποποιητικής ιδέας, όταν, στεκόμενος σε έναν λόφο εκ του οποίου έβλεπε την απεραντοσύνη του Ωκεανού, θρηνεί την ομορφιά από την οποίαν είναι αποκομμένος ο σύγχρονος άνθρωπος σε σχέση με τον τρόπο που την αναγνώριζαν οι Έλληνες:

Αυτός ο κόσμος μας πέφτει πολύς...
Λίγα βλέπουμε στην φύση που μας ανήκουν.
Αυτή η θάλασσα που γυμνώνει το στήθος της στην Σελήνη,
Οι άνεμοι που πάντα θα ουρλιάζουν
Και τώρα έχουν μαζευτεί σαν κοιμόμενα λουλούδια...
Γι αυτό, και για όλα, είμαστε ασυντόνιστοι.
Δεν μας συγκινούν. Ω Μέγα Θεέ!

Πόσο θα προτιμούσα να ήμουν ένας παγανιστής θρεμμένος σε ένα ξεπερασμένο δόγμα, ώστε ίσως, από εδώ που στέκομαι να έβλεπα πράγματα που θα με καθιστούσαν λιγότερο δυστυχισμένο.

Να ιδώ τον Πρωτέα να αναδύεται από μια θάλασσα που αφρίζει.

Τον γέρο Τρίτωνα ν' ακούσω με το στεφανωτό κοχύλι να σαλπίζει.»

Αλλά και ο John Keats, στο ποίημα του ΩΔΗ ΠΡΟΣ ΕΝΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΜΦΟΡΕΑ, αφού έχει περιγράψει το ονειρικό περιεχόμενο της ζωγραφικής του, καταλήγει αναστενάζοντας:

Ω Αττική μορφή! Ευγενή νοοτροπία! Με γένοςμαρμάρινων ανδρών και κόρες στολισμένες με κλαδιά του δάσους...

Εσύ, Σιωπηλή μορφή, πως μας ξετρελαίνεις όπως και η αιωνιότητα: Ψυχρή, βουκολική!

Όταν το γήρας αυτήν την γενιά θα έχει καταστρέψει,                           Εσύ θα παραμείνεις, ανάμεσα σε άλλα δεινά
από τα δικά μας, ως φίλος του ανθρώπου, στον οποίον λέγεις,
«Η ομορφιά είναι η αλήθεια και η αλήθεια ομορφιά -

αυτό είναι το μόνο Που γνωρίζετε στην γη - και το μόνο που χρειάζεστε να έχετε μαζί»


Εμείς οι Έλληνες, όμως, αναστενάζουμε όχι τόσο για την ομορφιά, αλλά για την λαχτάρα που νοιώθουμε βλέποντας την ασχήμια που την εκτόπισε.
Ο εθνικός μας αναστεναγμός βρήκε την έκφρασή του στον Σεφέρη:
«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει»

Και, πράγματι, ειδικώς στις μέρες μας, πως να μην πληγώνει η γενέτειρα του απολύτου κάλλους όσους διαθέτουν μνήμη....
Εάν ο Αδριανός λάτρεψε το Ελληνισμό, επειδή όπως είπε, ήμασταν «το μόνο έθνος που ξέφυγε από τον τερατισμό», σήμερον θα έφριττε, θεώμενος όλο και περισσότερα ελληνόφωνα δίποδα να σκοτώνουν την μνήμη που τον πανανθρώπινο πολιτισμό γαλούχησε, να ασχημονούν στην χώρα που τον κόσμο ευεργέτησε, να βαρβαρίζουν στην γλώσσα που την νόηση εξύψωσε...Κι αν κάποτε η φύση και η αγροτική ζωή αντιστάθμιζε την ασχήμια με τον πολιτισμό που παρήγαγε, σήμερον την αδειάζουμε από ανθρώπους σε πολυπολιτισμικές μεγαλουπόλεις όπου καταστρέφεται ολοσχερώς το κοινοτικό πνεύμα που κάποτε παρήγαγε πολιτισμό.

Σήμερον, φίλοι μου, μόνο τα πολύ δυνατά μυαλά και οι δυνατές ψυχές μπορούν να αντισταθούν στον τερατισμό που φαίνεται να κερδίζει έδαφος εις βάρος των επερχομένων γενεών.

Έχει ήδη διεισδύσει στα σχολεία μας όπου γλώσσα και ιστορία διαμελίζονται. Στις γειτονιές μας που πλέον δεν γεμίζουν από φωνές των παιδιών. Από τα δωμάτια των παιδιών μας, όπου θριαμβεύει η τερατόμορφη τηλοψία, θα ξεπεταχτούν οι δήμιοι του πολιτισμού μας, όπως και οι σημερινοί ολετήρες της εθνικής μας μνήμης ξεφύτρωσαν από τις καταλήψεις των σχολείων μας...

Σε έναν κόσμο που διαμορφώνεται από χολιγουντιανές υπερπαραγωγές όπου τερατόμορφοι προτιμούν να μείνουν τέρατα παρά να γίνουν άνθρωποι, ιστορικά πρόσωπα υφίστανται φυλετική στρέβλωση, και «πρωϊνάδικα» που προωθούν το αλλόκοτο με σπιθαμιαίους να ασχημονούν στην γλώσσα, πού κάποιο επιθυμητό σημείο αναφοράς για τα παιδιά μας;Ήδη, όλο και λιγότερα Ελληνικά ακούμε στις πόλεις μας, όλο και λιγότερες Ελληνικές επιγραφές κοσμούν τα καταστήματά μας... καθώς πέραν του επιβαλλόμενου λαθρο-εποικισμού, αμφίβολοι διεθνείς οργανισμοί χρηματοδοτούν την ένταξη μη συμβατών στοιχείων ώστε να αλλοιωθεί δημογραφικά η χώρα μας.


Από το 1984, δια της αρθρογραφίας μου και των βιβλίων μου προτρέπω την επιστροφή στις ρίζες μας, στην αναζωογόνηση των χωριών μας, όπου σήμερα αλλοδαπός ιδρώτας ποτίζει τους αγρούς και αλλόγλωσσους πλουτίζει. Το 2004 ο επίλογος του βιβλίου μου «Αρμοσκοπώντας» προέβλεψε την τρέχουσα κρίση και την εθνική διάλυση του μοναδικού έθνους που θα μπορούσε δια της μνήμης του να ξαναστήσει τον άνθρωπο στα πόδια του.


Ίσως να είναι νομοτελειακό η ομορφιά να πεθάνει στην γενέτειρά της και ίσως η προσπάθειά μου να είναι μάταια - ένα κύκνειο άσμα πολιτισμού. Η φιλοσοφία ίσως και να είναι καταδικασμένη να παρατηρεί, να θυμίζει και να προτείνει χωρίς ουσιαστικές επεμβάσεις στην νομοτέλεια των πραγμάτων.
Παρά ταύτα, όντας συνοδευόμενος από το λαμπρό όραμα, με την δίγλωσση επανέκδοση του έργου μου προτείνω σε όλα τα έθνη, σε όλους τους λαούς να επαναπροσδιοριστούν βάσει του δικού τους οράματος ώστε να περισώσουμε την πολυπολιτισμική ομορφιά του πλανήτη μας, αποφεύγοντας τις αδιάκριτες προσμίξεις μη συμβατών στοιχείων που μόνο σήψη και βία θέλουν παράξει, όπως έχει αποδειχθεί σε όλες τις πολυπολιτισμικές μεγαλουπόλεις.Και αν κάνω συνεχώς αναφορές στην Ελληνική αρχαιότητα, αυτές δεν είναι προγονολατρικές, αλλά καθοδηγητικές, αν και δια της μεθοδευμένης ιστορικής και γλωσσικής μνημοκτονίας έχει γεμίσει η γενέτειρα του φωτός με ελληνόφωνες κάφρους που κατηγορούν όποιον Έλληνα αντλεί την ομορφιά από την εποχή της δόξας ότι «έχει λόξα με τους αρχαίους»....

Και πραγματικά, δεν υπάρχει καλύτερο «καφρόμετρο» σε όλον τον δυτικό κόσμο από το πόσο ανεπηρέαστος μπορεί να είναι κανείς από την Ελληνική αρχαιότητα. Και μάλιστα, τολμώ να ειπώ ότι όλα, μα όλα τα δεινά που υποφέρουμε μας μαστίζουν συνεπεία τής Ελληνικής μας πενίας... Και αυτό, επειδή η Νέμεσις είναι ανελέητη με έναν πληθυσμό που γύρισε την πλάτη του στην πανανθρώπινη πηγή έμπνευσης, φόρεσε σκουλαρίκια στους άνδρες, και "εκπόρνευσε" τον πολιτισμό του, ασέλγησε στην γλώσσα του και ξενομανιακώς μιμήθηκε αυτούς που οι προγόνοι αποκαλούσαν βάρβαρους...Είναι επιτακτικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η αρχαία Ελλάδα ουδέποτε τοποθετήθηκε σε κάποιο «ράφι» της ιστορίας, επειδή ακόμη καθορίζει τις διαχρονικές «αρχές» επί παντός επιστητού γύρω από την ανθρώπινη κατάσταση σε όλους τους τομείς. Όσο κι αν θέλουν μερικοί να κλειδαμπαρώσουμε την περίτεχνη πολυπλοκότητά της σε μινιμαλιστικά μουσεία, όσο κι αν θέλουν μερικοί να μας αποσχίσουν από τις αξίες της και την συνέχισή της αναφερόμενοι σε εκείνους τους αρχαίους και σε εμάς τους άλλους, η ίδια η γλώσσα μας και η γραμματεία μας πάντοτε θα τους διαψεύδουν. Αυτό το γνωρίζει η πεμπτουσία της πανανθρώπινης διανόησης, η οποία πάντοτε σε εμάς στρέφεται όταν η ανθρωπότης παρεκκλίνει των Ελληνικών αρχών.Όμως, επειδή αυτή την φορά θα ήταν αξιολύπητο να περιμένουμε από τους ξένους να μας ξυπνήσουν δια των δικών μας προγόνων, προσπάθειες όπως αυτή που σας παρουσιάζω απόψε τους προλαβαίνουν ως γνήσιες πηγές διαλαλούσες τις αρχές μας, αρχίζοντας με την περίφημη του Πρωταγόρα:


«
Πάντων Χρημάτων Μέτρον Άνθρωπος»

Εάν σε αυτό προσθέσουμε την των Ορφικών και την του Ησιόδου αρχή ότι ο Έρως είναι η πρωταρχική δύναμη της δημιουργίας, καταλήγουμε στον εξής συλλογισμό αδιαμφισβήτητης αξίας:

Εάν ο άνθρωπος είναι Μέτρον Πάντων, ως προϊόν ερωτικών συνάψεων, ο βίος του πρέπει να διέπεται από αυτό που κινεί και τον δημιουργό Έρωτα:

Την αναζήτηση της ομορφιάς.
Και όπως ο Έρως αρμολογεί τις επιθυμητές συνθέσεις ετερωνύμων ώστε να επιτευχθεί αυτό, ούτως λειτουργεί και ο υγιής, φυσιολογικός, ερωτικός άνθρωπος.


Στις μέρες μας, όπου το «ἰδεῖν» περνάει μέσα από τον τερατισμό της τηλοψίας, επιβάλλονται αδιακρίτως ενώσεις ασύμβατες με την αρμονία, με αποτέλεσμα έναν ανέραστο κόσμο.
Αλλά όσοι υγιείς, οφείλουν να μη σιωπούν κατά της σήψεως.

Εξ άλλου, το τραγούδησε και ο Ξυλούρης:

Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου, η θάλασσα στα μέτρα μου.
Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ' άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...
Στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά;

Κι εγώ προσθέτω:

Τα ηλιοσκαλοπάτια που έμαθε η μάνα μας να ζούμε

είναι το όραμα τ' ανθρώπου, η ιδέα της ομορφιάς,
και «μάνα» μας η Ελληνική κοσμοθέαση.

Αυτοί στου βούρκου μέσα τα νερά

Που μας ζητούν να χαμηλώσουμε φτερά

την δική μας γλώσσα δεν μιλούν,

και άρα την ομορφιά του κόσμου αγνοούν...

Και ναι, θα συμφωνήσω με τον Κώστα Μοντή που κάποτε είπε:

«Ελάχιστοι μας γνωρίζουν

ελάχιστοι ξέρουν τη γλώσσα μας,

Μένουμε αδικαίωτοι και αχειροκρότητοι

σε αυτή τη μακρινή γωνιά.

Όμως αντισταθμίζει που γράφουμε (και μιλάμε) Ελληνικά.»

Πώς να μη αντισταθμίζει ό,τι κακόν η μοναδική γλώσσα που μπορεί να πει άγαλμα, ήρωας, αρμονία, φιλότιμο, έρωτας και τόσα άλλα λήμματα άνευ των οποίων θα κατέρρεε όλο το πολιτισμικό οικοδόμημα της Πλανήτου Γαίας; Πως να μην αντισταθμίζει μία γλώσσα και ένας πολιτισμός που έχει θεσπίσει τις έννοιες που κάνουν την ζωή να αξίζει να την ζει κανείς;


Και κλείνω, τονίζοντας αυτό που συνελόντι ειπείν προτείνει το πόνημά μου: Επειδή ο κάθε άνθρωπος και ο κάθε λαός τελικώς μοιάζει με τον τρόπο που φαντάζεται τον εαυτό του, είναι επιτακτικό να εστιάσουμε στην καθοδηγητική ομορφιά που ανέδειξε ο Ελληνικός λόγος και η Ελληνική τέχνη ώστε να αναγεννηθούμε ως άνθρωποι και ως έθνος αναδυόμενοι από την Πλατωνική σύλληψη ενός εαυτού παρασάγγες μεγαλύτερου από την δυσοίωνη πραγματικότητα που μας επιβάλλουν οι καιροί και οι καιροσκόποι των...


Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου  - 2/12/2018