Η ΣΠΟΥΔΑΓΜΕΝΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΤΑ Α.Ε.Ι. ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

2019-01-23

Η ΣΠΟΥΔΑΓΜΕΝΗ ΒΛΑΚΕΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΟΜΟΙΟΤΥΠΩΝ «ΛΟΥΚΑΝΙΚΩΝ» ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΟΥΝ ΤΑ ΑΕΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ Η ΜΕΘΟΔΕΥΜΕΝΗ ΜΝΗΜΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Όταν προ καιρού, ο Βρετανός καθηγητής ψυχολογίας Dr. Richard Lynn και o Φινλανδός πολιτικός επιστήμονας Dr. Tatu Vanhanen επιχείρησαν να κατατάξουν τις χώρες του πλανήτη βάσει του μέσου δείκτη νοημοσύνης των κατοίκων τους, κατέταξαν την χώρα μας ανάμεσα στους χαμηλότερους δείκτες σε παγκόσμια κλίμακα. Πραγματικά ενοχλήθηκα και είχα τις αμφιβολίες μου για την εγκυρότητα της έρευνας.Όμως, σκεπτόμενος ότι ένα στοιχείο που αντικατοπτρίζει τον συλλογικό δείκτη της νοημοσύνης ενός λαού είναι η σχέση που τα μέλη του έχουν με την γλώσσα του, έκανα την δική μου έρευνα και τα αποτελέσματα ήσαν αποκαρδιωτικά. Και αυτό, επειδή τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι η βλακεία σπουδάζεται...


Ενδεικτικό είναι ένα λαβράκι που έπιασα και που δυστυχώς επιβεβαιώνει το θλιβερό συμπέρασμα των ξένων επιστημόνων... αλλά και τον δικό μας Νίκο Λεμπέση που κάποτε είπε ότι οι βλάκες συνασπίζονται γύρω από ιδεολογίες που καθιστούν αδύνατη την κριτική σκέψη πέρα από τις συνθηματολογικές διατάξεις του δόγματός των. Και λίγο πολύ όλοι γνωρίζουμε πόσο «φιλελληνικές» είναι οι ιδεολογίες που επικρατούν στον Ελληνικό πανεπιστημιακό «συνασπισμό» ανεγκέφαλων τα τελευταία 40 χρόνια...Πρόκειται για ένα άρθρο (από τα πολλά άρθρα με Κωστοπουλέικο λεξιλόγιο, ύφος και περιεχόμενο που θυμίζουν τo πάλαι ποτέ Nitro) της ιστοσελίδας ενός πτυχιούχου φιλολογίας και γλωσσολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, παρακαλώ, με τίτλο:
Κι όμως, η Ελληνική γλώσσα δεν είναι η πιο «πλούσια».

Η αρχική μου απορία ήταν, γιατί να μπει σε κόπο κάποιος φίλος της Ελληνικής γλώσσας, ήτοι, φιλόλογος, να λοιδορήσει αυτό που υποτίθεται ότι φιλέει... Δια σαθρών και απαξιωτικών επιχειρημάτων προς αμφισβήτησιν της υπεροχής της ελληνικής γλώσσης, στο άρθρο του τονίζει ότι:

«Δεν υπάρχει πιο 'πλούσια' γλώσσα όπως δεν υπάρχει η διάκριση 'ανώτερων' και 'κατώτερων' γλωσσών. Οι γλώσσες είναι δημιουργημένες ώστε σχεδόν μοιραία να καλύπτουν τις ανάγκες των ομιλητών τους.»

Θα συμφωνήσω με την δεύτερη πρόταση, απλούστατα επειδή αναιρεί την πρώτη...Όμως, λίαν ανησυχητικόν είναι το ότι ένας «σπουδαγμένος» απόφοιτος της φιλοσοφικής των Αθηνών δεν μπορεί να κάνει μίαν απλούστατη εξίσωση ώστε να κατανοήσει την αντιφατικότητα του λόγου του. Και το λέγω αυτό επειδή εάν «οι γλώσσες είναι δημιουργημένες ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες των ομιλητών τους» τότε πλουσιότερη γλώσσα είναι σαφώς εκείνη ενός πολιτισμού που έχει τις περισσότερες πνευματικές ανησυχίες και ανάγκες που πρέπει να εκφραστούν λεκτικώς. Συνεπεία αυτού είναι τα πολυπληθέστερα και ποιοτικότερα λήμματα έναντι άλλων γλωσσών που δεν έχουν αντίστοιχες απαιτήσεις από τους ομιλητές των.

Με γνώμονα αυτήν την αξία, η απάντηση ως προς το ποία είναι η πλουσιότερη γλώσσα στον πλανήτη προκύπτει από τις ακόλουθες ρητορικές ερωτήσεις:


Ποίος πολιτισμός στον πλανήτη, πέραν των βασικών αναγκών γύρω από τα «μαμ, κακά και νάνι» των μελών του και την εξασφάλιση των πολυτελών «μαμ, κακά και νάνι» των τυράννων του, είχε και την πνευματική ανάγκη να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του γύρω από το θέατρο, τις επιστήμες, την λογοτεχνία, την φιλοσοφία, την πολιτική, την ρητορική, την μυθολογία, την ιστορία, την υψηλή γλυπτική και την μουσική, μεταξύ τόσων άλλων θεμάτων;Και από ποία γλώσσα δανείστηκε ολάκερη η ανθρωπότητα όχι μόνον τις λέξεις, αλλά και τις έννοιες για να εκφράσει αυτές τις μοναδικές αξίες που έστησαν τον άνθρωπο στα πόδια του, όπως τόνισαν και οι New York Times για τους Έλληνες σε πρόσφατο άρθρο τους;Ποίας γλώσσας τα μόρια, παράγωγα και λήμματα από όλες τις πολιτισμένες γλώσσες του πλανήτη λειτουργούν ούτως ώστε άνευ αυτών θα κατέρρεε η δυνατότης να εκφραστεί τεχνολογικώς, καλλιτεχνικώς, δημοκρατικώς, φιλοσοφικώς, επιστημονικώς, λογοτεχνικώς, αρμονικώς και κυρίως ανθρωποκεντρικώς ολάκερη η ανθρωπότητα;Ως εκ τούτων, μόνον ένας σπουδαγμένος βραδύνους δεν θα μπορούσε να κάνει την απλούστατη αφαίρεση για να απαντήσει στο ερώτημα ως προς το ποία δύναται να είναι η πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου.

Έχοντας ο ίδιος σπουδάσει Αγγλική φιλολογία και γλωσσολογία στο εξωτερικό, ιδίοις ωσί διαπίστωσα το δέος που νοιώθουν οι ξένοι απέναντι στην Ελληνική, οι οποίοι, όποτε ψάχνουν μία λέξη για κάποια έννοια, λέγουν «The Greeks must have a word for it" (Δηλαδή, οι Έλληνες πρέπει να έχουν μία λέξη γι αυτό...) Το διεθνές λεξικό Webster's (Webster's New International Dictionary) αναφέρει: «Η Λατινική και η Ελληνική, ιδίως η Ελληνική, αποτελούν ανεξάντλητη πηγή υλικών για την δημιουργία επιστημονικών όρων», ενώ οι Γάλλοι λεξικογράφοι Jean Bouffartigue και Anne-Marie Delrieu τονίζουν: «Η επιστήμη βρίσκει ασταμάτητα νέα αντικείμενα ή έννοιες. Πρέπει να τα ονομάσει. Ο θησαυρός των Ελληνικών ριζών βρίσκεται μπροστά της, αρκεί να αντλήσει από εκεί. Θα ήταν πολύ περίεργο να μην βρει αυτές που χρειάζεται».

Αν και αυτή η αλήθεια θα στεναχωρήσει όσους διαθέτουν την στοιχειώδη νοημοσύνη να καταλάβουν το αφήγημα της ισοπέδωσης ον υφίσταντο για να κερδίσουν τα πτυχία των, τέτοιες αλήθειες, ομολογημένες από ξένους επιστήμονες, καθιστούν την ελληνικήν όχι μόνον ως την πλουσιοτέρα γλώσσα, αλλά και ως την εν δυνάμει «απειρολήμματη» πηγή νεολογισμών και εφευρέσεων εις το διηνεκές. Ποία άλλη ανθρώπινη λαλιά, είχε τα εννοιολογικά μόρια και λήμματα ώστε να παραγάγει ή να παράξει (για να ικανοποιήσουμε και τις δύο σχολές...) τηλέφωνο, αυτοκίνητο, ποδήλατο, τηλεόραση και αστροναύτης χιλιάδες χρόνια πριν καν την σύλληψη αυτών!


Ως εκ τούτων, ποσώς θα πρέπει να μας ενδιαφέρει εάν υφίσταται ή όχι κάποιο πρόγραμμα Hellenic Quest που περιγράφει την Ελληνικήν ως την μοναδική νοηματική γλώσσα, ή κάποια καταχώρηση στο βιβλίο Γκίνες για τις 5 εκατομμύρια Ελληνικές λέξεις. Μόνον βλάκες που στρουθοκαμηλίζουν για να πάρουν το πτυχίο τους από πανεπιστήμια που χρηματοδοτούν όλο το θέατρο του παραλόγου που μας περιβάλλει δεν αναγνωρίζουν το αυτονόητον.Το ανησυχητικό είναι ότι ο σπουδαγμένος μας είναι απλώς άλλο ένα ιδεολογικο-κατεργασμένο λουκάνικο πανομοιότυπο με όλα τα άλλα που παράγει το εργοστάσιο των ΑΕΙ της χώρας μας τις τελευταίες δεκαετίες. Έχουν πέσει στα χέρια μου σε μορφή PDF "πτυχιακές εργασίες" φοιτητριών και φοιτητών του ανοιχτού πανεπιστημίου και του πανεπιστημίου Κρήτης όχι μόνο βασισμένες στις ίδιες βιβλιογραφίες, αλλά και με τα ίδια συμπεράσματα για την ελληνική, ταυτίζοντας όποιαδήποτε συσχέτιση της αρχαίας με την νέαν ως τροφοδότη «εθνικιστικού ελληνοκεντρισμού»! Κάτι που δένει και με άλλα ανυπόστατα αφηγήματα περί επίπλαστων δημιουργιών των εθνών από τους ρομαντικούς των 18ου και 19ου αιώνων, αλλά και με τον μίσθαρνο παραλογισμό των ΜΜΕ που προσφάτως συσχετίζουν κάθε φωνή διαμαρτυρίας κατά της συμφωνίας των Πρεσπών για το Μακεδονικό ως φασιστική, μισαλλόδοξη και ακροδεξιά.Όλες οι πτυχιακές εργασίες αυτών των σφυρηλατημένων ηλιθίων συμπεραίνουν ότι «η διδασκαλία της αρχαίας και νέας ελληνικής γλώσσας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν συμβάλλει ουσιαστικά στην επίτευξη της γλωσσικής επίγνωσης, και ότι αποτρέπει μία ουσιαστική αφομοίωση της γλώσσας.»Όταν ένας φιλόλογος/γλωσσολόγος της Ελληνικής δεν διαθέτει την επιστημονική κατάρτιση να διακρίνει την λέξη «ουσία» μέσα στο επίρρημα «ουσιαστικά» και το επίθετο «ουσιαστική» ως παράγωγα του ρήματος «ειμί» ώστε να συμπεράνει ότι η ιστορική διαδρομή και μνήμη της γλώσσας είναι η ουσία της, το "είναι" της, τότε μιλάμε για την απόλυτη αποδόμηση του πολιτισμού μας.Αυτά τα λοβοτομημένα φλούδια της μνημοκτόνου ακαδημαϊκής κοινότητος εν αγνοία των τεχνηέντως καθοδηγούνται να διαγράψουν από την πανελλήνια μνήμη όλες τις παρακαταθήκες των προγόνων όπως και την σημαντικότατη του φιλοσόφου Αντισθένους, ο οποίος είπε «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις» (δηλαδή, μόνον με την επισκεψιμότητα στις ρίζες των λέξεων μπορούμε να φτάσουμε στην σοφία)
Πως, βρε ανόητοι, μπορεί ένας μαθητής να αποκτήσει ουσιαστική επίγνωση αυτής της σοφίας χωρίς να ανατρέξει στις ρίζες των λέξεων, στην αρχαιοελληνική; Είμαστε πιο έξυπνοι από τα προηγμένα κράτη που διδάσκουν την αρχαία Ελληνική στα σχολεία τους;Και μιας και μιλάμε περί των ουσιωδών, πως θα καταλάβει ένας άνθρωπος ότι «εξουσιάζεται» όταν έχει απωλέσει την δική του «ουσία», το δικό του «είναι», δίνοντας σε κάποιον έξω από αυτόν την δυνατότητα να την εξ-ουσιάζει όταν δεν γνωρίζει την ρίζα της λέξεως «εξουσία»;
Από το αρχαίο ελληνικό, απρόσωπο ρήμα έξεστι που από μόνο του σημαίνει έχω τη δυνατότητα, «μπορώ» όπως στην χρήση Ἔξεστί σοι, ὦ υἱέ, σῶσαι τὸν πατέρα (Στο χέρι σου είναι/Μπορείς, παιδί μου, να σώσεις τον πατέρα σου) . Η μορφοποίησή του με την κατάληξη «ουσία», η οποία προέρχεται από το ρήμα ειμί (είμαι, μτχ. ων, ουσα, ον) κάνει ααναφορά στο το «είναι» τινός να έχει την δυνατότητα να επιβάλλεται, να εξουσιάζει. Δίδαγμα: όταν είσαι ανούσιος δεν δύνασαι να εξουσιάζεις τον εαυτόν σου, και, ούτως, την δική σου ουσία, το δικό σου είναι, θα την διαχειρίζονται άλλοι εξουσιαστές. Η ειρωνεία είναι ότι οι σημερινοί αυτοχριζόμενοι αντιεξουσιαστές μάλλον αγνοούν το δίδαγμα ότι ουσιαστικά θα έπρεπε να καλλιεργούν τις δυνατότητες των δικών τους ουσιών, ήτοι «εξουσιών» αντί να βάλλονται αορίστως κατά αυτών των άλλων...


Όμως, όσο και να προσπαθούν αυτοί οι αποδομητές να δημιουργήσουν ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ της αρχαίας και της νέας, η κοινή λογική και η ιστορική αλήθεια θα τους διαψεύδουν.Εάν υπολογίσουμε ότι η Ελληνική είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που ομιλείται και γράφεται συνεχώς επί 4.000 τουλάχιστον συναπτά έτη, καθώς ο Arthur Evans διέκρινε τρεις φάσεις στην ιστορία της Μινωικής γραφής, εκ των οποίων η πρώτη από το 2000 π.Χ. ώς το 1650 π.Χ., δεν θέλει και πολύ μυαλό να καταλάβει ο πρωτοετής της γλωσσολογίας ότι μία γλώσσα που γράφεται αδιαλείπτως κρατάει την συνοχή της, εμπλουτίζεται περισσότερο και αλλοιώνεται λιγότερο με την πάροδο του χρόνου από ό,τι οι γλώσσες που εξελίχθηκαν αποκλειστικά προφορικώς.Στο άρθρο της για την Ελληνική γλώσσα, η Αμερικάνικη εγκυκλοπαίδεια Compton's, αναγνωρίζει ότι ένα Ελληνόπουλο μπορεί με μεγαλύτερη άνεση να κατανοήσει ένα κείμενο 2000 χρόνων από κάποιον ενήλικα αγγλόφωνο να καταλάβει ένα αγγλικό κείμενο του Chaucer που γράφτηκε μόλις πριν από 600 χρόνια.

Και ενώ οι ξένοι μελετητές της Ελληνικής κάνουν λόγο για την αδιάκοπη συνέχεια της γλώσσας μας, εδώ στην Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνια, σε πλήρη αρμονία με την μεθοδευμένη καταστροφή της Ελληνικής οικονομίας των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων, παράγουμε εκπαιδευτικούς και γραικύλους που επιδιώκουν το απόλυτο σχίσμα μεταξύ νεοελληνικής και αρχαίας - κάτι που φυσικά είναι τελείως αναληθές και μόνο μη σκεπτόμενοι βραδύνοες δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι 90% του λεξιλογίου της νεοελληνικής είναι παράγωγο λημμάτων που υπάρχουν ακόμη και στον Όμηρο.

Ο ίδιος ο Οδυσσέας Ελύτης είπε «Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία Ελληνική γλώσσα. Το να λέει ο Έλληνας ποιητής, ακόμα και σήμερα, ο ουρανός, η θάλασσα, ο ήλιος, η σελήνη, ο άνεμος, όπως το έλεγαν η Σαπφώ και ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πολύ σπουδαίο. Επικοινωνούμε κάθε στιγμή μιλώντας με τις ρίζες που βρίσκονται εκεί. Στα Αρχαία».

Ο μεγάλος διδάσκαλος του γένους Αδαμάντιος Κοραής είχε πει: «Όποιος χωρίς την γνώση της Αρχαίας επιχειρεί να μελετήσει και να ερμηνεύσει την Νέαν, ή απατάται ή απατά».
Δεν ξέρω που να κατατάξω έναν αδιόριστο φιλόλογο που κατέφυγε στην Γερμανία, ο οποίος προτείνει να φύγουν τα αρχαία εντελώς ως υποχρεωτικό μάθημα από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αποκαλώντας τα νεκρή γλώσσα που θρέφει τον εθνικισμό, αλλά και το «ιδεολόγημα» ότι είμαστε συνεχιστές των Ελλήνων. Κραυγαλέως ενδεικτικό της σπουδαγμένης μας βλακείας...
Το ότι όλοι οι σοβαροί ξένοι γλωσσολόγοι κάνουν λόγο για την Ελληνική ως την μοναδική αρχαία Ευρωπαϊκή γλώσσα που συνεχίζει να ζει στην νέα της μορφή, ενώ κάποιο σπουδαγμένοι στα δικά μας πανεπιστήμια υιοθετούν τέτοιες αντιλήψεις, περαιτέρω ενισχύει την προαναφερόμενη έρευνα περί του χαμηλού δείκτου νοημοσύνης στην χώρα μας.

Θα μου μείνει αξέχαστο το μάθημα γλωσσολογίας στο πανεπιστήμιο που φοίτησα στις ΗΠΑ. Ήμουν ο μόνος Έλληνας σε ένα αμφιθέατρο 60 φοιτητών, και όταν η Αμερικανίδα καθηγήτρια είδε το όνομά μου, με ρώτησε εάν μιλούσα ελληνικά. Όταν της απήντησα καταφατικώς, κοίταξε την υπόλοιπη τάξη και είπε ότι εκτός και εάν υπήρχε κάποιος άλλος γνώστης της ελληνικής, μάλλον ήμουν ο μόνος που μιλούσε μία πραγματικά σημειολογική γλώσσα.
Όταν ένας άλλος φοιτητής, προφανώς ενοχλημένος, την ρώτησε γιατί ίσχυε κάτι τέτοιο, εκείνη ζήτησε όλο το τμήμα να κάνει μία σημειολογική/ετυμολογική ανάλυση της λέξεως clever (έξυπνος) χωρίς να αναφερθεί σε ετυμολογικό λεξικό. Ουδείς απήντησε. Μετά στράφηκε σε μένα, ρωτώντας να εκφέρω την αντίστοιχη λέξη στα ελληνικά. Όταν της είπα «έξυπνος», εκείνη την έγραψε με λατινικούς χαρακτήρες στον πίνακα και μου ζήτησε να την αναλύσω. Και ενώ εγώ ουδέποτε έως τότε είχα μπει στον κόπο να κάνω κάτι τέτοιο, η μαιευτική της ερώτηση μου προκάλεσε την άμεση αναγνώριση του «εξ» και του «ύπνου» στο «έξυπνος», ήτοι, κάποιος που βρίσκεται σε εγρήγορση έξω από τον ύπνο, εκτός ύπνου δηλαδή. Εξ ου και το ομόριζον ξύπνιος, με την εννοιολογική διαφορά να προκύπτει εκ της καταλήξεως και του τονισμού!


Έπεσε σιγή θαυμασμού σε όλη την αίθουσα όταν την ανέλυσα, και μάλιστα πήρα το θάρρος να προσθέσω ότι χωρίς αυτά τα λήμματα, η αγγλική δεν θα μπορούσε να αποδώσει την έξοδο ως "exit" και ούτε την ύπνωση ως "hypnosis"... (Εννοείται, ότι κατόπιν αυτού απέκτησα και μερικές όμορφες θαυμάστριες από το τμήμα που με αποκαλούσαν "Greek god" όχι μόνον επειδή ήμουν κάτοχος ενός ανώτερου εργαλείου εκφράσεως, αλλά και επειδή ήμουν νέος και ωραίος τότε...)

Αργότερα, στο μάθημα της κοινωνιογλωσσολογίας, όπου περιγράφονται οι κοινωνιο-πολιτισμικές επιδράσεις στην παραγωγή λημμάτων, παρουσίασα μία εργασία γύρω από το θέμα Ελληνικών λέξεων και εννοιών ανύπαρκτες σε άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Μεταξύ άλλων, ιδιαίτερη αίσθηση έκανε στον καθηγητή μου η απουσία των λέξεων «έρωτας» και «ανέραστος» σε αυτές τις γλώσσες. Τόνισα, παραδειγματικώς, ότι αν και μπορούσε εν μέρει να αποδοθεί η έννοια «έρωτας» και «ερωτεύομαι» στα αγγλικά περιφραστικώς με το λήμμα love (που από μόνο του σημαίνει «αγάπη») όπως στο «being in love» ή «falling in love» - δηλαδή «είμαι σε αγάπη» και «πέφτω σε αγάπη» αντιστοίχως - επουδενί μπορούσε να αποδοθεί η έννοια «ανέραστος», εφόσον στα αγγλικά η λέξη «loveless» ασφυκτιούσε εννοιολογικώς είτε στην περιγραφή κάποιου που είτε είχε απορριφθεί από το αντικείμενο του πόθου του, είτε κάποιου μη αγαπητού, «αχώνευτου».

Εν αντιθέσει, ελληνιστί, η έννοια «ανέραστος» περικλείει μία ολόκληρη στάση ζωής εφόσον τα παράγωγα του έρωτος υπερβαίνουν την έννοια της σαρκικής έλξης στην Ελληνική γλώσσα, όπως εξ άλλου γίνεται φανερό στον Πλάτωνα, ο οποίος κάνει λόγο για «τον παιδαγωγικό έρωτα», αλλά και σε Χριστιανικά κείμενα όπου γίνεται λόγος για τον «θείον έρωτα», δηλαδή την τάση του ανθρώπου να θέλει να ενωθεί με τον Θείον. Έχω τύχει σε ατέρμονες συζητήσεις ξένων μελετητών της Κοινής Ελληνικής και της Καινής Διαθήκης γύρω από το εννοιολογικό φάσμα του ελληνικού λήμματος «έρωτας» το οποίον αδυνατούν να κατανοήσουν, εφόσον στις γλώσσες των ο ελληνικός δανεισμός του έρωτα ταυτίζεται με την σαρκική έλξη ή την πορνογραφία όταν ακούγεται το erotic.

Ένεκα αυτής της «κοινωνιο-λεξικο-εννοιολογικής» πενίας των Δυτικών, ο Φρόιντ χρειάστηκε να γράψει τόμους για να αιτιολογήσει την θλιβερή ψυχολογική κατάσταση ανθρώπων ενός κόσμου που βρίσκεται στον αντίποδα της αρχαιοελληνικής πανερωτικής ελευθερίας εκεί που η Ελληνική γλώσσα αποσαφηνίζει το πρόβλημα στην μία και μόνο λέξη ΑΝΕΡΑΣΤΟΣ.


Και για όσους σπεύδουν να προτείνουν το αγγλικό, παιδαριώδες «sexless», ας σκεφτούν ότι στις βάρβαρες λαλιές το «σεξ» περιορίζεται εννοιολογικώς στην σαρκική επαφή, ενώ κατά την ελληνική αντίληψη, ένας ανέραστος, πέραν αυτής της έννοιας, θεωρείται ο αμέτοχος στην γενικότερη συνεύρεση κατά την εορτή της ομορφιάς της ζωής, ως μη ολοκληρωμένος άνθρωπος.


Ο λόγος που επεκτείνομαι στην παραγωγική σημειολογία του λήμματος Έρως είναι ώστε να καταδείξω το πόσο βλακώδης είναι ο ισχυρισμός ενός φιλολόγου να υποστηρίζει ότι η Ελληνική δεν είναι νοηματική. Είτε η νοηματική σημειολογία πηγάζει από την συσχέτιση παραγώγων, όπως στο «έξυπνος» είτε από τον ίδιο τον ήχο όπως στο ουσιαστικό «παφλασμός», η γλώσσα μας ενώνει το σημαίνον με το σημαινόμενον με τρόπο μοναδικό. Αρκεί να αναδιφήσουμε της ρίζες.

Και μιας και η λέξη έρως είναι αποκλειστικώς Ελληνική σύλληψη, αυτό που εννοώ γίνεται αντιληπτό όσο στα παράγωγα και τα συγγενή λήμματά της. Το πρόθεμα ερ-, όπως και το συγγενές πρόθεμα ορ-, όπου το φατνιακό υγρό παλλόμενο σύμφωνο «ρ» κυριαρχεί επί των υπολοίπων συμφώνων και φθόγγων, κάνει στις λέξεις ακριβώς αυτό που κάνει κατά την εκφορά του στην κοιλότητα του στόματός μας. ΕΡ-εθίζει... και προκαλεί συνάψεις, ενώσεις.

Ουδόλως τυχαίως για να γνωρίσουμε κάποιον, η για να τον φέρουμε κοντά μας, του απευθύνουμε ΕΡωτήσεις: «Πως σε λένε; Από που είσαι; Ποία είναι τα ενδιαφέροντά σου;» δίνοντας το ΕΡέθισμα να διαλεχτεί μαζί μας.

Το ΕΡυθρόν είναι το χρώμα που ΕΡεθίζει το μάτι, ενώ τα ερεθίσματα προκαλούν ενώσεις που παράγουν ΕΡγα. Και ναι, η λέξεις έργον, εργασία και εργάζομαι είναι παράγωγα του ερώ, όπως και τα λήμματα οργώνω, οργάνωση, οργασμός και οργή.Και εάν ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά στον πανανθρώπινο πολιτισμό είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, η Ελληνική λαλιά είναι η μόνη που φανερώνει τί ορίζει τον ελεύθερο άνθρωπο. Κι αυτός δεν είναι άλλος από εκείνον ο οποίος ελεύθει (πορεύεται) εκεί που ερά (αγαπά)!

Προσπαθώντας να αποδείξει ότι η ελληνική δεν είναι σημειολογική γλώσσα, ο σπουδαγμένος του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ατυχώς θέτει ως παράδειγμα την λέξη «σκύλος», υποστηρίζοντας ότι «δεν υπάρχει κάποια σχέση που να συνδέει τον ήχο της λέξης 'σκύλος' με το ίδιο το ζώο, όπως δεν υπάρχει κάτι που να συνδέει τον ήχο της λέξης 'dog' με το ζώο.»Τονίζω «ατυχώς», επειδή πραγματικά κάνει εντύπωση ότι ενώ έχει σπουδάσει Ελληνική φιλολογία, είτε είναι βαλτός, είτε είναι βλαξ, ή και τα δύο, και ως εκ τούτου παντελώς ανίκανος να συσχετίσει την λέξη «σκύλο» με το κύριο χαρακτηριστικό του ζώου που απαντάται στο ρήμα «σκυλεύω», που σημαίνει λεηλατώ τον νεκρόν, αλλά και με το σκυλλέω που σημαίνει παρενοχλώ ή και σκίζω την σάρκα ενός νεκρού ζώου, αυτό δηλαδή που έκαναν τα σκυλιά πριν τα ντύσουμε για να τα πηγαίνουμε βόλτες με λουράκια αντί να γεννούμε και να βγάζουμε βόλτες παιδάκια... Αυτό εξ άλλου μας λέγει και ο θείος Όμηρος, στις πρώτες στροφές της Ιλιάδος «πολλὰς δ' ἰφθίμους ψυχὰς Ἄιδι προίαψεν ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν, οἰωνοῖσί τε πᾶσι» όπου κάνει λόγο για τα πτώματα των Αχαιών που έγιναν βορά κύνεσσιν (τροφή για τους κύνες, τους σκύλους δηλαδή). Και εάν δεν λέμε κύνες σήμερον εννοώντας σκυλιά, η λέξη έχει επιβιώσει στο κυνηγός (αυτός που ηγείται των κύνων), στο κυνοστάσιο, κυνομαχίες και άλλα παράγωγα.Όσο για την αντίστοιχη λέξη «dog» σας προτρέπω να βρείτε κάποια σύνδεση με κάποιο παράγωγο που θα μπορούσε να συσχετισθεί με ένα χαρακτηριστικό του ζώου. Ουγκ...! Θα απογοητευτείτε.

Ωστόσο, απορίας άξιον είναι να εκστομίζει Έλληνας, και δη σπουδαγμένος, ότι η Ελληνική δεν είναι η πλουσιοτέρα γλώσσα όταν ακόμη και σήμερον είναι η μόνη που κάνει τους διαχωρισμούς με τέτοια εννοιολογική ακρίβεια. Ποία άλλη γλώσσα κάνει τον διαχωρισμό μεταξύ ενός αγάλματος (δηλαδή ενός γλυπτού που αγαλιάζει) και ενός ανδριάντα (ενός γλυπτού που αναπαριστά έναν ιστορικό άνδρα); Ποία άλλη γλώσσα θα μπορούσε να διαχωρίσει το ατύχημα από το δυστύχημα;
Τον φιλότιμο από τον άτιμο;Αλλά και αυτές οι Ελληνικές λέξεις που δανείστηκαν οι ξένοι ένεκα της λεξιπενίας των πως να λειτουργήσουν σε αυτές τις γλώσσες με την εννοιολογική τους ψυχή; Τί δίδαγμα μπορεί να αποκομίσει από την λέξη economy ο ξένος ομιλητής όταν του είναι άγνωστο ότι το eco σημαίνει οίκος και το nomy σημαίνει νέμω, και ότι η λέξη διδάσκει ότι πρέπει να νέμεις ορθά τον οίκον σου; Εδώ θα μου πείτε ότι και οι περισσότεροι Έλληνες σήμερα δεν το γνωρίζουν αυτό. Και εγώ θα σας απαντήσω ότι για αυτό δεν φταίει η γλώσσα μας, αλλά οι απόφοιτοι που στελεχώνουν τις αίθουσες των σχολείων των παιδιών μας, όπως και οι βραδύνοες «μαμ, κακά και νάνι» Ελληνόφωνες που τους ανέχονται...


Οξύμωρον είναι ότι ο απόφοιτος του Πανεπιστημίου Αθηνών ισχυρίζεται στο άρθρο του ότι η Ελληνική δεν κινδυνεύει, όταν το ίδιο το σινάφι του αποτελεί το νυστέρι με το οποίον πετσοκόβεται η γλώσσα μας τα τελευταία 40 χρόνια. Πως να αντιληφθούν αυτά τα «φιλολογικά λουκάνικα» την επικινδυνότητα όταν δεν είναι ικανά να αντιπαραθέσουν την ασχήμια που της έχει επιβληθεί καθιστώντας τα ικανά να μιλούν για τα «highlights ενός event" αντί για τα καλύτερα στιγμιότυπα ενός δρώμενου και να διδάσκουν τα παιδιά μας να γράφουν Ιδαίο Άντρο αντί Ιδαίον Άντρον;

-Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου-