"ΛΑΕ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΟΥ!" ΦΩΝΑΖΕ ΕΝΑΣ ΡΑΚΟΣΥΛΛΕΚΤΗΣ...

2018-12-29

Οι τελευταίες μου επισκέψεις στο κέντρο της Αθήνας κατά την διαδικασία της εκδόσεως του βιβλίου μου υπήρξαν για μένα αποκαλυπτικές. Είχα πάνω από 20 χρόνια να περιπατήσω στο κέντρο. Η διαδρομή από της Στήλες του Ολυμπίου Διός έως τις εκδόσεις Όστρια, στην περιοχή του πεδίου του Άρεως, ήταν αρκετή για να μελετήσω εκ νέου το ανθρώπινο αποτύπωμα, σε σχέση με αυτά που θυμόμουν ως παιδί και αργότερα ως νέος κατά την δεκαετία του 90.

Σταθερή αξία και πρόταση ανάτασης του πολιτισμού μας οι Ελληνοπρεπείς προσόψεις της Ακαδημίας και του Πανεπιστημίου Αθηνών, των οποίων η μεγαλοπρέπεια και απαράμιλλο κάλλος θα έπρεπε να καθοδηγούν κάθε δημόσια αρχιτεκτονική και εικαστική εκδήλωση, με τα πραγματικά αγάλματα του Απόλλωνος και της Αθηνάς να προσωποποιούν το παράστημα και το πνεύμα που θα πρέπει να επιδιώκει ο κάθε άνθρωπος.

Όμως, τέτοια ανθρώπινα παραστήματα δεν είδα. Στρίβοντας στην 28η Οκτωβρίου με προϋπάντησε ένα κράμα τσακισμένων συνανθρώπων, αλλά και μία αλλόκοτη πανσπερμία φυλών που θα μπορούσαν να αποδώσουν νέα επίθετα για να περιγράψει κανείς την ασχήμια. Δίποδα, εναρμονισμένα με την λασπουριά των ακαλαίσθητων τοιχογραφιών, τα καμένα κτήρια, τα σπασμένα πεζοδρόμια και τα αφροασιάτικα ιδιώματα που αντηχούσαν στον χώρο.

Κάποια στιγμή μπήκα και στον προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου για να δω από κοντά το φυτώριο του υποβόσκοντος βαθέος κράτους που τα τελευταία 40 χρόνια ιδεολογικώς στελεχώνει τόσο τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα της χώρας, αλλά και την Βουλή των Ελλήνων... Αδέσποτα σκυλιά και κάποια σημαδεμένα άτομα απροσδιορίστου γένους περιφερόντουσαν ληθαργικώς.

Κατά καιρούς, έχω ακούσει μερικούς να λέγουν ότι ο Δυτικός πολιτισμός πνέει τα λοίσθια σφαδάζοντας κάτω από την σουρεαλιστική τυραννία των ερπετοειδών που έχουν επικρατήσει στην οικονομική και πολιτική ζωή του. Σκέφτηκα ότι εάν αυτό ισχύει, η κυρτή ορειχάλκινη κεφάλα του μνημείου θα μπορούσε να είναι η κεφαλή του εν Ελλάδι όφεως... Δεν ήταν δύσκολο να φιλοξενήσει η φαντασία μου ένα άπειρο, φιδίσιο μήκος με λέπια να επεκτείνεται κάτω από την κεφάλα η οποία έμοιαζε σαν να είχε μόλις ξετρυπώσει από το κράσπεδο του χώρου για να απολαύσει το χάος που η παρουσία του προκαλεί κάθε 17 Νοέμβρη.

Θυμήθηκα ότι πρόκειται για ομοίωμα ενός Μαρξιστή καθηγητού, ονόματι Νικόλαος Σβωρόνος, τo οποίον, μεταπολιτευτικώς, ομοϊδεάτες του κυρίου τεχνηέντως τοποθέτησαν δίπλα σε μία πλάκα όπου αναγράφονται ονόματα φοιτητών πεσόντων κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και τονίζω «τεχνηέντως τοποθέτησαν» όχι μόνον για να συμβολίζει την επικράτηση των ιδεολογιών που αναχαιτίζουν κάθε προσπάθεια εθνικής ανάτασης, αλλά για να νομίζει το αδαές πόπολο ότι πρόκειται για κάποιον φοιτητή που τάχα μου τσάκισαν οι ερπύστριες του τανκς κατά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973... Σκέφτηκα ότι αν το θύμα ενός φιδιού σφαδάζει από τον πόνο του δηλητηρίου προτού πεθάνει, η μαυρίλα, η διακίνηση ναρκωτικών και η χρόνια βία στην περιοχή γύρω από την κεφάλα επιβεβαιώνουν την παρουσία του όφεως...

Το όλο σκηνικό με έκανε να απορώ τί είδος ανθρώπων θα μπορούσε να αγκαλιάσει ένα τέτοιο αφήγημα και να επιτρέπει τέτοια τοξικότητα στο περιβάλλον του και στον πολιτισμό του.

Κάποια στιγμή θυμήθηκα τα λόγια ενός γέροντα που κάποτε μου είπε : «Μακρυά από τις μεγαλουπόλεις, παιδί μου. Καταστρέφουν τον άνθρωπο!»
Όταν τον ρώτησα γιατί, εκείνος απήντησε: «Οι πόλεις είναι φυλακές όπου, χωρίς να το γνωρίζουν, οι κάτοικοι είναι αμφότεροι οι φυλακισμένοι και οι δεσμοφύλακες.»

Πρέπει να ακούμε τους σοφούς γέροντες, φίλοι μου. Κάτι ήξεραν οι παλαιοί που έλεγαν «Αν δεν έχεις γέροντα, αγόραζε....»Και τώρα που κι εγώ γοργά στο γήρας βαίνω δίνω βήμα σε ό,τι βλέπω και τους νεότερους ανθρώπους στην σοφία θα προτρέψω με τις σκέψεις που μου προκάλεσε αυτή μου η επίσκεψη στο κέντρο της πρωτευούσης.
Μόλις πάτησα στην Κρήτη, με επισκέφτηκε η Μούσα του δεκαπεντασύλλαβου, αλλά και ο ξεχασμένος χρόνος της αρχαίας ευκτικής, με το όμικρον γιώτα, όπως όταν λέμε «θεός φυλάξοι»....

ΛΑΕ ΤΗΣ ΦΥΛΗΣ ΜΟΥ...

Το 2000 άκουσα έναν ρακοσυλλέκτη,

Κουρελιασμένο γέροντα να ψάχνει αποδέκτη.

Ακόμη μου αντιλαλεί αυτή η βραχνή φωνή του

Καθώς εκείνος φώναζε με όλη την ψυχή του:


«Λαέ της φυλής μου, άκου με, και απ' τις πόλεις φύγε!

Το φίδι εκεί ερίζωσε ! Και στα παιδιά σου πήγε.

Τα κινητά ακίνητη θα κάμουν την ζωή σας

Και θα ριζώσει ο διάολος βαθιά εις την ψυχή σας»


Μου θύμιζε το κάρβουνο που πυροκοκκινίζει

Καθώς πεθαίνει η φωτιά που τ' αδρανο-αγγίζει,

Και αν αυτός προσάναμμα εναγωνίως ζητούσε

Η στάχτη θα τον έπνιγε και δεν θα ξαναζούσε.


Τα χρόνια τώρα πέρασαν και τον επαληθεύουν,

Και πλέον πια τα λόγια μου εκείνον μνημονεύουν.


Λαέ φυλής μου, έκκληση από καρδιάς ποιήσω,

Ευχήν αρχαίαν, ευκτικήν, ίνα σε αφυπνήσω!

Ζευγνύοις χείρας εν χορώι και σχηματίζοις κύκλον!

Τας Μούσας ανισταίης τε, χαράσσοις νέον τίτλον!


Λαέ Ελλήνων, γένος μου, τα ερπετά φονεύσοις,

Πυθίαν ισταίης επ' αυτών, τον Φοίβον συ κελεύσοις.

Την κεφαλήν του όφεως ταχέως γαρ συνθλίψοις,

«ερπετοκτόνος» χρίζεσθαι και σου τας χείρας νίψοις.

Κατόπτρωι βλέποις σεαυτόν, μετάλλαξιν γιγνώσκοις,

Αντίδοτον συ πίνοις ως μη Κίρκης χοίρος βόσκοις!


Λαέ φυλής μου, γένος μου, την γλώττα μνημονεύσοις,

Επί αντινοήσεων βαρβάρων θριαμβεύσοις.

Του δισκοβόλου τ' άγαλμα τους παίδες ανυψώσοι

Τερατισμόν της εποχής αυτούς μη αλλοιώσοι!


Εκεί που σπόρος καρπερός ουδέποτε φυτρώνει

Και η ανθοδίφης μέλισσα ποτέ της δεν σιμώνει,

Ο τόπος είναι για νεκρόν και καταδικασμένον

αρούρης άχθος άνθρωπον και παρασιτεμένον.


Στην όψη του διαγράφεται αυτού η τοξικότης,

Στιγματισμένα το κορμί και η αρρενωπότης.

Ανέραστον το είδος και του θηλυκού στο γένος,

παρά της φύσεως άνθρωπος ειν' αποσαθρωμένος.


Και τώρα δια προστακτικής ακούτε τί προτείνω

Να μην επέλθει θάνατος στο γένος των Ελλήνων:

Τις πόλεις εκκενώσετε και συναγελασθήτε

να επανδρώστε τους αγρούς, στην φύσιν μυηθήτε.


Λυκούργον μνημονεύσαιτε, τους νόμους εφαρμόστε.

Με Σπάρτο-σκληραγώγηση, τους παίδες σας μορφώστε.

Κι αφού η σχόλη έπεται του ιδρώτος στ' αγροκήπια,

Σχολείον ανεκτίμητον τα Δωρικά συσσίτια!

Τα τέκνα αναθρέψετε μ' αρχέγονες αξίες,

Τα γένη διαιωνίσετε χωρίς επιμιξίες.

Ο ίππος και ο γάιδαρος παράγουν το μουλάρι -

Υβριδική στειρότητα, πολιτισμού κουφάρι...



«Λαέ φυλής μου» έφη ο γερορακοσυλλέκτης,

Κι εγώ σας απευθύνομαι αυτού ως πομποδέκτης:

Λαέ φυλής μου, Έλληνες , προτού αφανιστείτε

Δώστε βήμα στην κραυγή! Επανελληνισθείτε!


-Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου-

23/12/2018