Ο ΣΚΩΛΗΚΟΠΟΛΤΟΣ ΤΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ "ΣΚΟΥΛΗΚΟΤΡΥΠΑΣ"

2018-06-01

Κατόπιν των πρώτων μου διαδικτυακών παρουσιάσεων περί της Ελληνικής γλώσσης και την δύναμή της να μας καθοδηγεί προς τις σωστές αποφάσεις και την ορθή αντίληψη των πραγμάτων, λαμβάνω κυριολεκτικώς εκατοντάδες μηνύματα απελπισίας νέων ανθρώπων που μου ζητούν να τους εξηγήσω το πως φτάσαμε να ζούμε σε μία πατρίδα όπου όποιος εκφράσει την αγάπη του για αυτήν θεωρείται «φασίστας», «ρατσιστής» και «εθνικιστής».

Με συγκίνησε ιδιαιτέρως μία επιστολή ενός δεκαεξάχρονου μαθητού από την Αθήνα που θέτει το εξής ερώτημα: «Πως καταντήσαμε έτσι; Γιατί αλλάξαμε σε σημείο που περιφρονούμε αυτούς που έχυσαν τόσο αίμα για να κυματίζει η σημαία μας υπερήφανα και να λεγόμαστε Έλληνες»...

Τολμώ να πω ότι δεν περίμενα τέτοια απήχηση, αλλά και τέτοια ευθύνη. Και ούτε είμαι βέβαιος ότι εγώ είμαι άξιος να ανταποκριθώ στις προσδοκίες των τόσων φίλων που μου έχουν απονέμει τον τιμητικό τίτλο του «Δασκάλου»...

Εκείνο όμως που σας υπόσχομαι είναι ότι θα καταπιαστώ με όλη την διανοητική δύναμη οίαν διαθέτω με το κάθε μας θέμα με τέτοιο τρόπο, ώστε να κατανοήσουμε το τί μας έφερε έως εδώ, όσο και μη αρεστός κι αν γίνω σε πολλούς, μήπως και αποτινάξουμε την μελαγχολία που επικρατεί, αποφεύγοντας τα ίδια λάθη.

Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε απολαύσει την εξαιρετική ταινία INTERSTELLAR, εις την οποίαν ο Αστροναύτης Matthew McConaughey εισέρχεται σε μία διαστημική σκουλικότρυπα για να βγει από την άλλη πλευρά όπου θα συναντήσει άλλους κόσμους....

Ως ορισμός, η σκουληκότρυπα είναι ένα υποθετικό τοπολογικό "στενάκι" μεταξύ δύο σταθερών σημείων στον χωροχρόνο. Κοινώς, λειτουργεί σαν μία χωροχρονική σήραγγα, όπου δεν ευσταθεί καμία πραγματικότητα, καθώς όλα διαθλώνται χωρίς σταθερή βάση δημιουργίας κατά την ολίσθηση εντός της. Κάτι σαν τις σωλήνες-τσουλήθρες που καταλήγουν στις πισίνες...

Σκέφτηκα ότι η ιδέα της σκουληκότρυπας ως μίας τσουλήθρας που μπορεί να σε μεταφέρει από το σημείο άλφα που βρίσκεσαι σε ένα επιθυμητό σημείο βήτα έχει και μεταφορική ισχύ για όλες τις μεταβάσεις του βίου μας. Φερ' ειπείν, όταν διανύεις ένα μεταβατικό στάδιο, όπως είναι η εφηβεία, μεταξύ των κόσμων της παιδικής ηλικίας και αυτόν της ενηλικίωσης, ο χώρος-χρόνος και η περιβάλλουσα ύλη συγχέονται, όπως συνέβη και μπροστά στα μάτια των αστροναυτών του έργου κατά την φρενήρη ολίσθησή τους προς το άλλο σύμπαν. Αυτό ίσως και να εξηγεί τις εξάρσεις των εφήβων, απορρέουσες εκ των αχαλίνωτων ορμονών που παρεμβάλλονται στην ορθή σκέψη, όντας ολισθαίνοντες μεταξύ των κόσμων του παιδότοπου και της πραγματικότητος της ενηλικίωσης. Οι αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές, τη συνοδεία αλλόκοτης ένδυσης και συχνές βίαιες εξάρσεις είναι όλα απόρροια της φρενήρους, αλλά απαραίτητης μεταβάσεως από τον έναν κόσμο τις ανεμελιάς στον άλλον. Αυτόν της ευθύνης για τις πράξεις των και τον μόχθο για τον επιούσιον.

Εάν η ολίσθηση στην εφηβική τρυποτσουλήθρα επιμηκυνθεί πέραν των εφηβικών χρόνων, έως μία ηλικία πάνω των 25, ο νέος θα εξέλθει αλλοιωμένος σε τέτοιο βαθμό που δύσκολα θα ενταχθεί στην καινούργια πραγματικότητα του μόχθου και της ευθύνης, εις βάρος του κοινωνικού του συνόλου ως ιδιωτεία που προσφέρει ελάχιστα στον πολιτισμό του και στην διαιώνιση του γένους του.

Θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την μεταφορική ισχύ της «σκουληκοτρυποτσουλήθρας» για να κατανοήσουμε τι συνέβη στην χώρα μας κατά την δική της μεταπολιτευτική μετάβαση από την εθνική μας οικονομία και πολιτισμό του εικοστού αιώνος σε αυτήν της οικονομικής και πολιτισμικής πραγματικότητος του εικοστού πρώτου.

Αρχές δεκαετίας του 80' εμπιστεύτηκε ο Ελληνικός λαός κάπηλους δημαγωγούς που θα τον οδηγούσαν στην ατέρμονη δύνη μίας αριστερόστροφης «τρυπο-τσουλήθρας» τέτοιου μήκους που θα επιμήκυνε την μεταβατική του διαμονή πέραν ενός επιτρεπτού ορίου για να βγει εθνικώς και δημιουργικώς αλώβητος. Όλα τα Ευρωπαϊκά οικονομικά πακέτα που άλλοτε θα επιτάχυναν την ανάπτυξη, λειαίνοντας το τοίχωμα της τσουλήθρας και που θα εξομάλυναν την μετάβαση για να βγει χωρίς στραπατσαρίσματα ο λαός, σπαταλήθηκαν στους έναντι-ψήφων διορισμούς κολλώντας το εργατικό δυναμικό της χώρας στο ίδιο το τοίχωμα της μεταφορικής μας τρύπας, το Δημόσιον. Η επιφάνεια της τσουλήθρας γέμισε με τόσα δημόσια καρούμπαλα, που τώρα πια, ό,τι κατάφερνε να περάσει στην άλλη πλευρά θα στραπατσαριζόταν σε τέτοιο βαθμό, που θα έβγαινε πολτοποιημένο...

Και επειδή τα καρουμπαλεμπόδια του Δημοσίου τομέως ήταν στημένα γύρω από τις ανάγκες των τρυφηλαναθρεμένων παιδιών του Πολυτεχνείου, ατόμων από εύπορες ή βολεμένες οικογένειες (όπως και τους πάλαι ποτέ Μπολσεβίκους) που ουδέποτε εισήλθαν στον πραγματικό κόσμο της αυτούσιας δημιουργίας και συνεπώς στην πνευματική ενηλικίωση, η αλλοίωση της τρύπας θα επιμήκυνε την διαμονή του λαού μας, επιβραδύνοντας κάθε κίνηση προς την έξοδο.

Υπαρξιακώς γραπωμένοι σε εισαγόμενες ιδεολογίες, αφιλτράριστες από κάποια Ελληνική παιδεία, οι Πολυτεχνίτες της φαβορίτας, του ζιβάγκο, του μπουάτ, του καφέ και του τσιγάρου ηγήθηκαν της μεταπολίτευσης βλέποντας με καχύποπτο μάτι τον κάθε αυτοδημιούργητο επιχειρηματία, στρέφοντας τον εργάτη κατά του εργοδότη και τον λαό κατά του κάθε αριστείου. Και για να εξασφαλίσουν την εξουσία, έπρεπε να παράγουν τους ομοίους των, καταστρέφοντας κάθε μηχανισμό ανάσχεσης της υπανάπτυξης.

Παρεισέφρησαν σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας μετατρέποντάς τα σε εκκολαπτήρια ομοϊδεατών ψηφοφόρων, όπου η μόρφωση και η μάθηση θα είχε δευτερεύουσα ή και τριτεύουσα σημασία μπροστά στα κομματικά συμφέροντα της κάθε φιλικώς προσκείμενης νεολαίας... Και επειδή μόνον όταν είσαι ένας κενός, ένας ανιστόρητος, γραπώνεσαι σε αφιλτράριστες ιδεολογίες ώστε να νοιώθεις ότι κάπου ανήκεις, στρατιές αμόρφωτων «σπουδαγμένων» συνασπίστηκαν με τους ομοίους τους με μόνο εχθρό τον καλλιεργημένο, αυτοδημιούργητο άνθρωπο, ο οποίος δεν είχε καμία ελπίδα απέναντι σε τόσους βλάκες που συνασπιζόντουσαν.

Από τα σώματα ασφαλείας έως και τα νοσοκομεία, οι όγκοι στο τοίχωμα της σκουληκότρυπας υπερτρόφησαν αναξιοκρατικώς με βολεμένους ψηφοφόρους σε όλους τους δημόσιους τομείς. Αλλά το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στην χώρα ήταν η στελέχωση των παιδαγωγικών τμημάτων με το μνημοκτόνο προσωπικό που θα σκότωνε τόσο την ιστορική μνήμη, όσο και την κριτική σκέψη.Για να απαντήσω, λοιπόν, στο ερώτημα του νεαρού για την μετάλλαξη της σημερινής μας α-παιδείας που παράγει τιποτένιους ανθέλληνες, θα ήθελα να φιλοξενήσει στην φαντασία του την ατέρμονη σκουληκοτσουλήθρα με τα προαναφερόμενα εξογκώματα στο τοίχωμά της. Όταν η ανώμαλη διέλευση μέσα από μία τέτοια τσουλήθρα φέρνει τις πατούσες στην κεφαλή και τα τρεμουλιαστά μάγουλα στον στήθος, τί ελπίδα έχει ένας άνθρωπος να βγει με ανθρωπιά; Και δη Ελληνική ανθρωπιά;

Με μερικές εξαιρέσεις, οι περισσότεροι εξήλθαν ανάποδα. Και έτσι έμειναν. Τα πάντα πλέον θα τα έβλεπαν «ανατρεπτικά» και διαλυμένοι όπως ήταν, δεν αναγνώριζαν την αξία κάποιας εθνικής συνοχής, επειδή και τα μέλη που συγκροτούσαν το στραπατσαρισμένο πολιτικό σύστημα της σκουλικοτσουλήθρας είχαν μετατραπεί σε σκουληκοπολτό του ό,τι να ναι.

Θα μου πείτε, εδώ όλη η υφήλιος μετατρέπεται σε παγκοσμιοποιημένο σκουληκοπολτό, και εμείς θα ξεφύγουμε;

Επιτρέψετέ μου να το θέσω αλλιώς: Κάποτε όλος ο κόσμος ήταν βάρβαρος, και εμείς ήμασταν οι μόνοι πολιτισμένοι που είχαν ξεφύγει από τον τερατισμό. Αυτό οδήγησε τον Αριστοτέλη να πει το περίφημο «Πας μη Έλλην βάρβαρος», αλλά και τους Ρωμαίους αργότερα να το παραδεχτούν. Με αυτό κατά νου κόπτομαι εγώ και μερικοί άλλοι οραματιστές να επαναφέρουμε τον Ελληνισμό στην γενέτειρά του.Και όταν βλέπω δεκαεξάχρονα Ελληνόπουλα να καταφέρονται κατά της «σήψης», όπως κλείνει ο νεαρός που μου ενέπνευσε το ενθάδε δοκίμιον, δεν μπορώ να μην ελπίζω. Δεν μπορώ παρά να μάχομαι και να προτείνω λύσεις. Και οι λύσεις βρίσκονται όταν κινούμεθα προς αποφυγήν του ανθρωπολογικού είδους που μας έφερε εδώ: Το είδος των μεταπολιτευτικών πατέρων που ουδέποτε ανδρώθηκαν για να γίνουν Έλληνες.

Και η λύσις βρίσκεται στην Ελληνική κοσμοθέαση μέσα από την Ελληνική γλώσσα, η οποία είναι η μόνη της οποίας η λέξις «φυσιολογικόν» εμπεριέχει διδαχή. Η σύνθεση «φύσις» και «λογική» υπαγορεύει το αυτονόητο. Η λογική της φύσεως είναι η υγιής αναπαραγωγή του κάθε έμβιου οργανισμού με γνώμονα την επικράτηση του δυνατότερου. Ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέουμε το φυσιολογικόν με την έννοια του «φυσικού», επειδή φυσικά φαινόμενα είναι τα πάντα, ακόμη και τα κακοήθη, όπως ο Καρκίνος. Για να κατανοήσουμε την αξία της Ελληνικής σε σχέση με άλλες γλώσσες, δεν έχουμε παρά να αντιστοιχήσουμε την λέξη «φυσιολογικόν» με την αντίστοιχη Αγγλική, το "normal", λήμμα λατινικής προελεύσεως άγνωστης ρίζας που αρχικώς σήμαινε το τετράγωνο εργαλείο του μαραγκού, που ευθυγράμμιζε ορθώς μία κατασκευή.

Βάσει αυτού του αυτονόητου λοιπόν, ένα έθνος είναι υγιές όταν οι μηχανισμοί επιβίωσής του αναχαιτίζουν την μη φυσιολογική ανάπτυξη, την υπανάπτυξη, με ένα απλούστατο φίλτρο συλλογισμού:

Υπάγεται στην λογική της φύσεως η καταστολή των ορμονών ενός νέου πίσω από τα θρανία από τα 17 του έως τα 23; Εάν όχι, δεν τον ευνουχίζεις στην τρυφηλότητα. Σπάζεις την φοίτηση στην μέση, αμέσως μετά το Λύκειο με στρατιωτική εκπαίδευση όπου θα σκληραγωγηθεί, θα ανδρωθεί και θα έχει τον χρόνο για καθαρότερη σκέψη ως προς την επαγγελματική του αποκατάσταση ή την τριτοβάθμια του εκπαίδευση.

Υπάγεται στην λογική της φύσεως και της επιβίωσης το να αφήσεις τον κάθε απρόσκλητο να εισέλθει στο σπίτι σου και να κοιμηθεί με την οικογένειά σου προτού ελέγξεις το ποιόν του; Εάν όχι, παίρνεις τα ίδια μέτρα για τον τόπο σου όταν κάποιος απρόσκλητος παραβιάζει τα σύνορά σου, και επιτρέπεις την είσοδο μόνον σε αυτούς που χρειάζεσαι, και των οποίων το ποιόν είναι συμβατό με αυτό του έθνους σου.

Υπάγεται στην λογική της φύσεως το να θέλεις να διαλύσεις την εθνοφυλετική σου υπόσταση; Εάν όχι, δεν απονέμεις «ιθαγένειες» σε αλλόφυλους μη ιθαγενείς, και δεν επιτρέπεις την γκετοποίηση των πόλεών σου με ασύμβατα στοιχεία που θα αυξήσουν την ανομία. (Και ως προς το τί συγκροτεί τον Έλληνα θα επεκταθώ σε επερχόμενη παρουσίαση για αυτούς που θα σπεύσουν να αμφισβητήσουν κάθε Ελληνικότητα)


Υπάγεται στην λογική της φύσεως να δημιουργείς υποδομές και να επιδοτείς αλλοδαπούς στην χώρα σου όταν το δικό σου έθνος συρρικνώνεται δια της υπογεννητικότητος και της εξόδου των νέων από την χώρα; Εάν όχι, αντί να κόπτεσαι για την βεβιασμένη ένταξη πολιτισμικώς ασύμβατων Ρομά και αλλοδαπών στην Ελληνική κοινωνία, εστιάζεις όλες σου τις δυνάμεις στην Ελληνική οικογένεια και σε προγράμματα που θα εντάξουν τα Ελληνόπουλα στην παραγωγή του τόπου τους.

Υπάγεται στην λογική της φύσεως ο υπερπληθυσμός σε πόλεις που με την πρώτη ενεργειακή κρίση θα λιμοκτονήσει ο πληθυσμός τους; Εάν όχι, δεν ενθαρρύνεις την αστυφιλία. Τουναντίον, θεσπίζεις προγράμματα για την αποκέντρωση των νέων στην ύπαιθρο με κίνητρα ανακατανομή γης και φοροελαφρύνσεις για τους αγρότες.

Υπάγεται στην λογική της φύσεως η ομοφυλοφιλία; Εάν όχι, δεν επιτρέπεις σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια την υιοθεσία παιδιών που θα κληθούν να στελεχώσουν το μέλλον του τόπου σου. Ούτε διοργανώνεις φανταχτερές εκδηλώσεις που προάγουν το μη φυσιολογικό, απλούστατα επειδή όταν το τέρας συνηθίζεις, αρχίζεις και του μοιάζεις..., και οι κόκκινες γραμμές θα υποχωρούν συνεχώς έως την απόλυτή μας αποκτήνωση.

Αυτά τα αυτονόητα, φίλοι μου, η ομογενοποιημένη φαντασία των πολτοποιημένων τα χαρακτηρίζει «φασιστικά», «ρατσιστικά» και «ομοφοβικά». Αλλά η γνώμη του πολτού δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει πλέον, εφόσον αυτός θα εξανεμισθεί μέσα στην ίδια του την αποσάθρωση. Ως αυτοχρισμένοι «κοσμοπολίτες» του «όπου γης και πατρίς» και του «ό,τι να ναι» πόλο δεν έχουν. Και χωρίς πόλους δεν μπορούν να αναπαραχθούν ως δημιουργική ενέργεια για κάποιον ουσιαστικό πολιτισμό πέραν μίας τετριμμένης συνθηματικής λογικής και της εφημέρου καταναλώσεως.

Εξ άλλου, εάν το ζητούμενον είναι η ανθρώπινη ανάπτυξις, θα χρησιμοποιήσω τα λεγόμενα του Αριστοτέλους που συνιστούν οικουμενική αξία:

«Άνευ πλήρους ενεργούς συμμετοχής στον κοινωνικόν βίον δεν υπάρχει ελπίδα για κάποιον να αναπτυχθεί ως υγιής άνθρωπος."

Οι προϋποθέσεις για τέτοια συμμετοχή υπάρχουν μόνον όταν ο άνθρωπος νοιώθει ασφαλής σε μία ομοιογενή κοινωνία που λέγεται έθνος. Και το μόνον έθνος που κληροδότησε στην υφήλιο την συνταγή της Αναγεννήσεως ήταν και θα είναι το Ελληνικόν.

Κλείνοντας, λοιπόν, θα ήθελα να τονίσω ότι εάν δεν θέσουμε τους φυσιολογικούς κανόνες σε εφαρμογή, θα συνεχίσουμε να ζούμε σε έναν κόσμο από τον οποίον έχουν εξαφανισθεί οι δύο αληθινές και μέγιστες αρετές :
Η πνευματικότης και ο Ηρωισμός.
Κι αυτό, επειδή σε παγκόσμια κλίμακα, έχει λεχθεί ότι από την σημερινή

εποχή λείπει η άρρην αρχή, η ηλιακή διανοητική πόλωση της Σοφίας και της πολεμικότητος.

Ο κυρίαρχος τρόπος σκέψεως του σημερινού σκωληκοπολτού είναι αυτός της σεληνιακής, θήλειας αρχής, ο τρόπος του προσγειωμένου ρεαλισμού, των χθονίων δυνάμεων, της πολιτικής ορθότητος.

Το πρότυπο του Φιλοσόφου - Πολεμιστή έχει σχεδόν λησμονηθεί από την συνολική μνήμη της αποκεχαυνωμένης ανθρωπότητος.
Η χονδροειδής και κατώτερη Ύλη έχει επικρατήσει επί του λεπτοφυούς ανωτέρου Πνεύματος.

Στον κόσμο της απολύτου συσκοτίσεως η πλειοψηφία των ανδρών σκέφτεται γυναικεία και η εξυπνάδα θεωρείται η παμπονηριά, ο υποκριτικός ελιγμός, η κυνικότης, ο άγονος ρεαλισμός και ο άκρατος συναισθηματισμός.

Αν δεν είμαστε πρόθυμοι να καθαρίσουμε τον σκωληκοπολτό από τον τόπο μας, υπάρχει και η εξήγηση που δίνει ο θείος Ηράκλειτος:

"Τα γουρούνια χαίρονται πιο πολύ μέσα στις λάσπες παρά μέσα στο καθαρό νερό..."

-Παναγιώτης Τερπάνδρου Ζαχαρίου- 1/06/2018